безабон

сфт. 1. Сўзлаш қобилиятидан маҳрум; тилсиз; гапсиз-сўзсиз. У

қоп-қора юзидаги оппоқ соқолини силкитиб: — Ҳайвон безабон! — деди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

У менга безабон жонивордек муомала қилар, гапирмас эди. — А. Мухтор, Асарлар

Безабон куйлайди санъатдан Лувр, Зукко халқ умрига қўшиб қўш умр. Г. Жўраева.

2. кўчма От, ҳайвон.

Баданинг қизлардан нозик, Безабон, келгин юганга. — Гулихиромон

Ўзининг юртига елдай еладир. Безабон, безабон! — Ёшлик

tilsiz, tili joq, zibansız