bezabon

sft. 1. Soʻzlash qobiliyatidan mahrum; tilsiz; gapsiz-soʻzsiz. U

qop-qora yuzidagi oppoq soqolini silkitib: — Hayvon bezabon! — dedi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

U menga bezabon jonivordek muomala qilar, gapirmas edi. — A. Muxtor, Asarlar

Bezabon kuylaydi sanʼatdan Luvr, Zukko xalq umriga qoʻshib qoʻsh umr. G. Joʻrayeva.

2. koʻchma Ot, hayvon.

Badaning qizlardan nozik, Bezabon, kelgin yuganga. — Gulixiromon

Oʻzining yurtiga yelday yeladir. Bezabon, bezabon! — Yoshlik

tilsiz, tili joq, zibansız