беқарор

сфт. 1. Бир зайлда, бир гапда турмайдиган, ҳадеб ўзгараверадиган, бурди, тутуриғи ёʻқ; қарорсиз. Беқарор Аму.

У [Асрор] беқарор ўйлар, беқарор туйғулар банди. — Ёшлик

Зарафшон водийсининг об-ҳавоси жуда беқарор, бир кунда юз марта ўзгаради. — Ш. Тошматов, Эрк қуши

2. Бир жойда қўним топмайдиган, ҳадеб кўчиб юрадиган.

Дарбадарликдан, ўзимнинг симобдай беқарор, саёқлигимдан жуда ўкинар эдим. — Ғ. Ғулом, Шум бола

3. кўчма Тинчлиги ёʻқолган, ороми бузилган; бетоқат.

Фарзанд ёʻқлигидан бўлдим беқарор. — Эрали ва Шерали

Қорахон дер: йиғлар эдим зор-зор, Ёдга тушган вақти эдим беқарор. — Эрали ва Шерали

Бўлажак завжамни ўша ерда кўриб, ошиқи беқарор бўлдим. — Шарқ юлдузи