beoqibat

sft. ayn. Oqibatsiz I.

U unsiz yigʻlar, pushaymonidan boshini devorlarga urmoqchi boʻlar, dunyoning bu qadar bevafoligidan, odamlarning, oʻzining bunchalik beoqibatligidan kuyardi. — Yoshlik

Yuragi achishdi, hali ham odamlar shunaqa beoqibat, bevafo, berahm ekanmi. — Mirmuhsin, Ildizlar va yaproqlar

sft. ayn. Oqibatsiz II.

Balki, arizaning beoqibat qoldirishini soʻrab, ariza berarlar. — Choʻlpon, Kecha va kunduz

Avval qozikalon Hakimxoʻjaga, keyinchalik Toshkent begi Alimquliga berilgan arznoma ham beoqibat qoldi. — Mirmuhsin, Tungi chaqmoqlar