бенаво

сфт. 1. Овоз-сиз, унсиз; хомуш, сокин.

2. Турмушнинг ҳузур-ҳаловати, роҳат-фароғатидан бебаҳра қолган, рўшнолик кўрмаган; ғариб, нотавон, шўрлик.

Авазнинг юраги ачинди. Бенаво, бемажол халқига зиғирдек кўмак беролмаслигини ўйлаб, қалби вайрон бўлди. — С. Сиёев, Аваз

Ўзинг кўриб турганингдек, мен бир дили пора, ғариб, бенаво, ожиза онаман, ўғлим. — К. Яшин, Ҳамза