бекорга

1. Ҳеч қандай наф-фойдаси бўлмагани ҳолда; бефойда, беҳуда.

Муҳаррир бир ярим соат бекорга ўтган вақтга ачиниб, бизга қулоқ берди. — А. Қаҳҳор, Бек

Одамлар бекорга овора бўлмасин дейман-да. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Танланган асарлар, муқаддас қурбонлар бекорга кетмади. — Н. Сафаров, Оловли излар

2. Арзирли сабаб, асос бўлмагани ҳолда; бўлар-бўлмасга, важ-сабабсиз; ўринсиз.

Аниқроқ қилиб айтинг, Муса ака, Бўтабой бекорга ёмон отли бўлиб қолмасин. — С. Аҳмад, Ҳукм

Бекорга йиғлайсан, Раъно! Йиғидан бир фойда чиққанини эшитганмисан ёки мени ҳам йиғлатмоқчимисан? — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

Чумчуқ сўйса ҳам, қассоб сўйсин, деб бекорга айтмаганлар. — П. Турсун, Ўқитувчи

3. Пул ёки ҳақ олмай, тўламай, текинга; бепул.

— Юкни бекорга ташиймизми, қовурғамиз синай деди! — қичқиришди бошқалар. — Ойбек, Танланган асарлар

Бекорга ҳам олмайди ҳеч ким бу эшагингизни. — Латифалар