bekorga

1. Hech qanday naf-foydasi boʻlmagani holda; befoyda, behuda.

Muharrir bir yarim soat bekorga oʻtgan vaqtga achinib, bizga quloq berdi. — A. Qahhor, Bek

Odamlar bekorga ovora boʻlmasin deyman-da. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Tanlangan asarlar, muqaddas qurbonlar bekorga ketmadi. — N. Safarov, Olovli izlar

2. Arzirli sabab, asos boʻlmagani holda; boʻlar-boʻlmasga, vaj-sababsiz; oʻrinsiz.

Aniqroq qilib ayting, Musa aka, Boʻtaboy bekorga yomon otli boʻlib qolmasin. — S. Ahmad, Hukm

Bekorga yigʻlaysan, Raʼno! Yigʻidan bir foyda chiqqanini eshitganmisan yoki meni ham yigʻlatmoqchimisan? — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

Chumchuq soʻysa ham, qassob soʻysin, deb bekorga aytmaganlar. — P. Tursun, Oʻqituvchi

3. Pul yoki haq olmay, toʻlamay, tekinga; bepul.

— Yukni bekorga tashiymizmi, qovurgʻamiz sinay dedi! — qichqirishdi boshqalar. — Oybek, Tanlangan asarlar

Bekorga ham olmaydi hech kim bu eshagingizni. — Latifalar