беҳуда

1. Ҳеч қандай нафи, фойдаси ёʻқ; бефойда.

Беҳуда жанжал. Беҳуда кучаниш белни синдирар. — Мақол

Баъзилар эса умрини беҳуда ўтказади. — Т. Ашуров, Оқ от

Камолиддин унинг олдига беҳуда келганини тушунди. — Шарқ юлдузи

2. Амалга ошмайдиган, рўёбга чиқмайдиган; пуч, хомхаёл.

Беҳуда умид.

Қора-той Ёʻлчининг тадбирларини маъқул кўрмади, ҳар бир фикрнинг беҳуда эканини тушунтиришга тиришди. — Ойбек, Танланган асарлар

3. Ўринсиз, ноҳақ.

Шокир ота беҳуда туҳматга қолади. — Ойбек, Танланган асарлар

Беҳуда жабр кўрганлардан меҳримизни дариғ тутмайлик. — Газетадан

Нусратбек ўғлини беҳуда ургани учун унга қарашга у тиб, ўзини беаёв койиди. — С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди