беҳаё

сфт. 1. Шарм-ҳаёси ёʻқ, ор-номусни билмайдиган, уяциз, бешарм.

Беҳаё одам,

Ўғлим, бунақа беҳаё қиз экан, вақтида билиб, ўзингизни четга олганингиз яхши бўлибди. — Мирмуҳсин, Умид

Эшқобилнинг хотини ўта шаддод, беҳаё эмас, уни ҳурмат қилади. — Ёшлик

2. Одоб-ахлоқ доирасига сиғмайдиган, беадаб.

Беҳаё хатти-ҳаракат. Беҳаё ибора. Беҳаё сўз.

Тангри беҳаё сўзларни гапирувчи кишини ёмон кўради. — Газетадан

1. бесстыдный, наглый, циничный

2. циник

biyhaya, uyatsız, sharbaya

русчасм. Бешарминглизчаsee Бешармфрансузчаv. Бешармарабчаأنظر إلى Бешарм