bechora

sft. 1. Yashash uchun zarur narsalarga yetarli darajada ega boʻlmagan; qashshoq.

Boymi, bechorami, ishqilib, roʻzgʻor mashaqqatini yelkasidan uzmaydigan bir odam boʻlsa, toʻyni boshlarmiz, sabr qil. — Oybek, Tanlangan asarlar

Afsus, faqira, bechoraman. — Hamza

Yarmini oʻzi sarf qilsa, qolganini koʻchada yurgan beva, bechoralarga ulashib berur edi. — Hamza, Maysaraning ishi

2. Mushkul, ayanchli ahvolga tushib qolgan, chorasiz, ilojsiz.

Bechora Gulbahor, karvondan ajralgan boʻtaday boʻzlaydi, shoʻrlik. — Hamza, Boy ila xizmatchi

3. Achinish, ayanch hissini ifodalaydi va maʼno jihatidan “boyoqish“, shoʻrlik soʻzlariga toʻgʻri keladi.

Bu fojiadan usta Olim, voy bechora-bechora der edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Oyim. Bechora oyim. Necha ming chaqirim uzoqlarda boʻlgan urushning barcha mashʼum izlarini uning yuzida koʻrdim men. — A. Muxtor, Asarlar