бечора

сфт. 1. Яшаш учун зарур нарсаларга етарли даражада эга бўлмаган; қашшоқ.

Бойми, бечорами, ишқилиб, рўзғор машаққатини елкасидан узмайдиган бир одам бўлса, тўйни бошлармиз, сабр қил. — Ойбек, Танланган асарлар

Афсус, фақира, бечораман. — Ҳамза

Ярмини ўзи сарф қилса, қолганини кўчада юрган бева, бечораларга улашиб берур эди. — Ҳамза, Майсаранинг иши

2. Мушкул, аянчли аҳволга тушиб қолган, чорасиз, иложсиз.

Бечора Гулбаҳор, карвондан ажралган бўтадай бўзлайди, шўрлик. — Ҳамза, Бой ила хизматчи

3. Ачиниш, аянч ҳиссини ифодалайди ва маъно жиҳатидан “боёқиш“, шўрлик сўзларига тўғри келади.

Бу фожиадан уста Олим, вой бечора-бечора дер эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Ойим. Бечора ойим. Неча минг чақирим узоқларда бўлган урушнинг барча машъум изларини унинг юзида кўрдим мен. — А. Мухтор, Асарлар