бахтиёр

сфт. 1. Ўз ҳаёти, толеидан мамнун, бахти кулган; бахтли, саодатманд.

Бахтиёр ўзбек халқи. Бахтиёр оила.

Бахмал қирғоқларни тўлдириб оқди Бахтиёр элимнинг қувончли саси. — Ғайратий

Ойқиз иссиқ юзини севимли эрининг кўксига қўйиб, қалби қувонч билан тўлиб-тошарди ва ўзини чиндан ҳам бахтиёр ҳис қиларди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

Хурсанд эди беҳад икки ёр, Хурсанд эди икки бахтиёр. — Ҳ. Олимжон

2. Ширин, беармон.

Бахтиёр ҳаёт.

У кунлар Назирқул учун энг бахтиёр кунлар эди. — С. Аҳмад, Ҳукм

Зокир унинг Наримон билан ўтказган бахтиёр дамларини унутолма-ётганини сезганда, жуда рашки келар ва жеркиб гапирарди. — П. Қодиров, Уч илдиз

3. Мамнун, шодон.

Қайғуси ёʻқ бирор кунни кўрмадим, Бирор соат мен бахтиёр бўлмадим. — Ҳ. Олимжо

Матқовул бахтиёр эди. Бугун қозон осиларди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Аъзамжон бахтиёр, ўз хотинининг ҳуснидан маст эди. — С. Аҳмад, Уфқ