Бахши или багшы

бахши. Ўзбек ва туркманларда халқ достончилари шу ном билан юритилади. Бахшилар асосан оғзаки ижод қиладилар ва ўз асарларини дўмбира жўрлигида куйлайдилар. Улар устоз-шогирдлик муносабатлари асосида етишиб чиқадилар. Шунинг учун ҳам Ўзбекистонда Қўрғон (Самарқанд област, Нурота раёнидаги Жўш қишлоғи), Булунғур (Самарқанд област, Булунғур раёни), Шеробод (Сурхондарё области) каби бир неча достончилик мактаблари мавжуд бўлган. Хоразмда ҳам бир неча достончилик мактаблари бўлиб, бу мактаблардаги бахшилар кўплаб шогирдлар етиштириб чиқарганлар. Бахшилар ўз асарларини икки хил усулда ижро этганлар. Бу нарса кўпроқ достончилик мактабларининг ўзига хос қадимий анъаналаридан келиб чиқади. Масалан, Қўрғон, Булунғур, Шеробод достончилик мактабларига мансуб бахшилар асосан ички овоз билан куйласалар, Хоразмдаги бахшилар тор жўрлигида ташқи овоз билан куйлаганлар. Эргаш Жуманбулбул ўғли, Фозил Ёʻлдош ўғли, Муҳаммадқул Жонмурод ўғли (Пўлкан), Ислом Назар ўғли, Абдулла Нурали ўғли, Берди бахши, Шерна бахши ва бошқа кўпгина бахшиларнинг номлари мамлакатимиз халқларига яхши танишдир.