барқут

от 1. с.т. Айн. бархит.

Шундан сўнг дарвешни гилам, барқут болишлар ташланган меҳмонхонага олиб кирдилар. — У. Исмоилов, Сайланма

Мўттихон кўз югуртирди. Ҳақиқатдан ҳам кўчада жуда кўп учрайдиган, этакдай чиммат тутиб, барқут паранжи ёпинган аёллар бунда ёʻқ эди. — С. Зуннунова, Гулхан

2. кўчма Барқуцимон; юмшоқ, майин.

Барқут осмон. Барқут уфқ. Барқут чеҳра. Барқут япроқ.

Ёдимда, эрталаб турли товланган Шудрингли гулларнинг барқут чеҳраси. Уйғун.

Ҳавасларга тўлиб, мен қарайман Барқут водийларга сузилиб. — Уйғун

Фақат узоқлардан, ёқут уфқдан. Не ёқут, қип-қизил барқут уфқдан Мўралаб оҳиста қочарди қуёш. — Ғайратий

н velvet