баробар

сфт. 1. айн. Баравар.

Шошган шамол билан баробар. — Мақол.

Лекин ул қирқ минг элат ичида бу қизга қуввати баробар келадиган эр йигит ёʻқ эди. — Бўтакўз.

Менинг олдимда шоҳ-у гадо баробардир. — С. Сиёев, Аваз.

2. мат. Маълум миқдорнинг тенг, баравар келиши.

Уч карра уч — баробар тўққиз.

1. (ўхшаш)gleich, ähnlich, wie

2. (бирга)zusammen

а together, equal

barabar, teń