bang

ot 1. ayn. 1 nasha 2.

Oʻtirib shu zamon bangni iyladi, Katta sarxonaga buni joyladi. — Intizor

Sharob bilan bang kor qilib, boshini aylantirdi. — Bir soatlik xalifa

2. Mastlik; kayf.

Shayxlar borki, bang xayolotini elga karomat deb sotadilar, johillar borki, kitob qoʻltiqlab, olimlik daʼvo qiladilar. — Oybek, Navoiy

3. ayn. Bangi.

Oxiri Abdurahmon boboyi banglar orasidan oʻziga zamin topdi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon

báń, nasha, náshe