бандли

сфт. 1. Ушлашга мўлжалланган дастаси, банди, тутқичи бор.

Хотин ўртага бандли, гулдор хумчада вино билан икки стакан олиб келиб қўйди, балиқни кесиб тозалади. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

Эшон ая ичкарига ўрин солиб, обрез олдига обдастада таҳорат суви қўйиб, кумуш бандли ўнинчи чироқни кўтарганича, меҳмонхонага чиқди. — С. Аҳмад, Ҳукм

Ўрта асрларда бандли қум соатлар урф эди. — Фан ва турмуш

2. Бирдан ортиқ банд, бўлим, параграфдан иборат бўлган.

Беш бандли қарор. Саккиз бандли шеър.