балқимоқ

фл. 1. Ёрқин нур сочиб жилва қилмоқ; нурга тўлмоқ, ярқирамоқ.

Дала сутдек ойдин, Нур қўйнида балқиб ётарди. — Э. Раимов, Ажаб қишлоқ

Қулоч ёйди атрофлар, Уфқ балқиди. — А. Мухтор, Асарлар

Қучоғида нур кўтариб балқимоқда тонг. — А. Мухтор, Асарлар

2. кўчма Гуллаб яшнамоқ, гул-гул яшнамоқ, равнақ топмоқ.

Саодат ойдай балқиб, ёʻлакда пайдо бўлади. — Ёшлик

Гўрўғлибек Ҳасанхонга қараса, ойдай балқиб турибди. Гулнорпари. Шодлик билан тўлсин тўр-тала уфқ, Кулги билан балқсин бу қадим жаҳон. — А. Орипов

3. Барқ уриб кўринмоқ, намоён бўлмоқ.

Комилжоннинг синглиси Шоҳида чўзинчоқ юзли, кўзларидан самимият балқиб турадиган ўн саккиз ёшлардаги сўзамол қиз эди. — Д. Нурий, Осмон устуни

Султон қувонч порлаган, меҳр балқиган кўзлари билан Гул-чеҳрани кузатар, илиқ боқарди. — М. Хайруллаев, Ҳикоялар

4. кўчма Рўёбга чиқмоқ, амалга ошмоқ, намоён бўлмоқ.

— Ёʻқ, отажон! — деди Шермат, — тинчликни, ҳурриятни, ҳақиқат офтобининг балқиб чиққанини сиз ҳам кўра-сиз! — Ойбек, Улуғ ёʻл

Эй замин, бўшашма, дадил бўл, балқи. Газетадан. Осмон деган нима-ю қуёш деган нимадир? Барчасидан устунсан, ўзинг яша, ўзинг балқ! — Ғ. Ғулом

5. кўчма Ўзига мафтун, ром қилмоқ; бўшаштириб юбормоқ.

Ойдайин барқ урар анинг жамоли, Одамни балқитар тегса шамоли, Бойсарининг шундай қизи бор экан. — Алпомиш

6. Юмшоқ, майин ҳолатга келмоқ; бўшашмоқ, кўпчимоқ.

Ҳовли хамирдай балқиган, ундан енгил буғ кўтарилади. — Ойбек, Танланган асарлар

Баданлари мумдайин балқиб кетди. — Ойсулув

ерлар қўрғошиндай балқиб кетган. — Юсуф ва Аҳмад