бачча

от 1. шв. Бола.

Дуойи салом ўша баччаларнинг онасига, умид билан бир ёстиққа бош қўйиб, кеча-кундуз дуойи жонимда бўлганга! Ойдин, Ширин келди.

2. этн. Бировнинг (акаваччасининг) қарамоғида ва ихтиёрида бўлган хушрўй, келишган ўйинчи ўғил бола; бесоқол.

Ўша бачча ҳам одам фарзанди. Ота-онаси камбағалликдан уни баччаликка сотгандир. — Ойбек, Танланган асарлар

3. Умуман ўйинчи бола, раққос.

Ноғорачининг баччаси.

Ўртада ўн олти-ўн етти яшар бачча ўйнайди. — Ойбек, Танланган асарлар

Ноғора чўпининг тез урилиши, баччанинг бир айланиши ва кучли, ялпи қийқириқ билан базмнинг биринчи қисми тугади. — Ойбек, Танланган асарлар