авлиё

от 1. дин. Валилар, эътиқодли, диндор кишилар; азиз, муқаддас, оллоҳга яқин кишилар; руҳонийлар.

Хожа Баҳоуддин Нақшбанднинг Бухорода авлиё сифатида шуҳрат топишида бир воқеа сабаб бўлган экан. — Газетадан

2. с. т. Каромат, башорат қила оладиган, мўжизалар кўрсата оладиган одам.

Мен шундай авлиёманки, агар тош ёки дарахтни чақирсам, олдимга дарров келади. — Латифалар

Тантибойвачча олазарак бўлиб, елкасини қисди ва ерга қараб деди: — Биз авлиёмизми? Қаерда эканини айтиш жуда мушкул. — Ойбек, Танланган асарлар

3. с. т. Кест. Улуғ, зўр фаҳмланувчи одам ёки нарса.

Нима, звено бўлиб, авлиё бўптими? — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

Хотин киши эса ожиза, авлиёси ҳам ҳасаддан холи эмас. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат

4. с. т. Ҳеч нарса билан иши ёʻқ, дарвешсифат, дарвешнамо одам.

Юрагингда Ўринбой отанинг ўгити бор-да. Даданг пок одам. Қишлоқнинг авлиёси у. Ишонаман. — Ойбек, Қуёш қораймас

Ғор оғзида, баланд ясси тош устида, Яланғоч авлиё — ориқ бир кекса одам гулхан ёқиб ўтирарди. — Мирмуҳсин, Меъмор