ана
anaана
1. кўрс. олм. Кўз ўнгида турган, ўзидан нарироқда бўлган нарсани ёки юз бераётган воқеа-ҳодисани кўрсатишда ишлатилади.
— Аҳмад қани? — Ана, келяпти.
2. юкл. Кўрсатиш, таъкид маъноларини ифодалайди.
Ана кўрдингми, нима бўлди? Ана бўлмаса, мен кетдим! Ана энди, сендан келадиган иш шу-да. Ана тантана-ю, мана тантана! яш Ана, энди борсанг бўлади. С. — Аҳмад, Уфқ
- Ана у Мен ана у сўқмоқдан юрсам ҳам бўлади. — А. Қаҳҳор, Хотинлар
- Ана шу 1) шу, шунинг ўзи, худди шу. Сизни сўраган ана шу киши эди;Домла бу гапни менга айтганида, дарров унинг ёқасидан ушлагундай бўлибман. Ана шу чакки бўлган экан. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
- Ана холос! Таажжуб, ҳайратланишни билдиради. Ана холос, қози поччанг юртга ош бераётган бўлсалар, туянинг думи ерга тегибди-да! — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча