alamli

sft. 1. Alami bor, ogʻriq-azobli.

Alamli va yarali koʻngillardan roʻy-rost otilib, havoni yangratgan haqiqat ovozi uning butun vujudini titratdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. Alam-ogʻriqdan, azobdan yuzaga kelgan.

Yoʻq, bu odamning ruhini yengillatadigan yigʻi emas, yurakdan oqqan qondek alamli, achchiq ikki tomchi edi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol

Alamli koʻzlar.

-Kechir demoqchisiz, — dedi Inobat mayin, alamli ohang bilan. — X. Toʻxtaboyev, Felyetondan soʻng