Юмшоқ унлили ўзак-негизлардан сўнг кўплик қўшимчаси сингармонизм таъсирида -лäр тарзида қўлланади.
- кунлар → кунлäр
- бизлар → бïзлäр
- жойлар → жойлäр
Қарлуқ 48% · Қипчоқ 34% · Ўғуз 18% — манбаларда лаҳжаси кўрсатилган ёзувлар улуши
Самарқанд вилоятида асосан шаҳар ва йирик қишлоқларда қарлуқ (й-ловчи) шевалари, атрофдаги қишлоқларда қипчоқ (ж-ловчи) шевалари, шунингдек, Самарқанд шаҳрининг о'зида о'г'уз лаҳжаси вакиллари яшайди.
Шаҳар шеваларида (қарлуқ) 6 та унли бо'либ, сингармонизм (со'зда унлиларнинг ё'г'он-ингичкаликка мослашиши) ё'қолган. Қишлоқ шеваларида (қипчоқ) эса 9-10 та унли бор ва сингармонизм қоидаси сақланган.
Вилоятдаги қипчоқ шеваларида со'з бошидаги "й" товуши о'рнида "ж" талаффуз қилинади (бу хусусият "ж-ловчи" шева деб аталади).
Бошқа ко'плаб о'збек шеваларидан фарқли о'лароқ, Самарқанд-Бухоро шаҳар шеваларида "ф" товуши "п" га айланиб кетмайди, у мустақил товуш сифатида сақланиб қолган.
Самарқанд шеваларида со'знинг иккинчи ва ундан кейинги бо'г'инларида "и" унлиси о'рнига лабланган "у" товуши талаффуз қилиниши кузатилади.
Самарқанд шеваларида жо'налиш (-га) ва о'рин-пайт (-да) келишиклари ко'пинча бир-бирининг о'рнида қо'лланади. О'рин-пайт ма'носини ифодалашда ҳам ко'пинча "-га" қо'шимчаси ишлатилади.
Қаратқич (-нинг) ва тушум (-ни) келишиклари шаклан фарқланмайди, иккаласи ҳам асосан "-ни" (ёки со'з охиридаги ундошга мослашиб "-ди", "-ти") шаклида ишлатилади.
Вилоятдаги қипчоқ шеваларида кишилик олмошларига жо'налиш келишиги қо'шилганда улар о'зига хос тарихий шаклини олади.
Адабий тилдаги "-япти" қо'шимчаси қарлуқ шеваларида "-эп", "-äп", "-оп" шаклида, қипчоқ шеваларида эса "-жатир" шаклида талаффуз қилинади.
Аниқ о'тган замон фе'лининг биринчи ва учинчи шахс бирлик ҳамда ко'плик шаклларида "и" унлиси о'рнига "у" ишлатилади.
Самарқанд шаҳар ва айрим қишлоқ шеваларида тожик тилининг та'сири кучли бо'либ, аҳоли орасида икки тиллилик (о'збек ва тожик тилларида со'злашиш) кенг тарқалган. Луг'ат таркибида тожикча со'злар ко'п учрайди.
Бу умумий тавсиф манбалардан ажратиб олинган маълумотлар асосида сунъий интеллект ёрдамида тузилган; ҳар бир банд ёнида у таянган манба ва саҳифа кўрсатилган.
Адабий тилда ёзинг: китобларда тавсифланган қўшимча, товуш ва сўз ўзгаришлари қўлланади.
Адабий тилдаги қўшимча ва шакллар бу ҳудуд шеваларида қандай қўлланиши — манбалардаги ҳар бир тавсиф алоҳида. Яшил чизиқли карталар матн айлантиришда қўлланади.
Юмшоқ унлили ўзак-негизлардан сўнг кўплик қўшимчаси сингармонизм таъсирида -лäр тарзида қўлланади.
Кўплик қўшимчаси охиридаги р товуши кучсизланиб тушиб қолади ва -ла, -лä шаклида талаффуз қилинади.
Қипчоқ (ж-ловчи) шеваларда сонор товушлар билан тугаган о'закларга ко'плик қо'шимчаси -нар/-нäр тарзида қо'шилади.
Кўплик қўшимчаси кўпинча -ла шаклида бўлади.
З ундошининг таъсири туфайли кўплик қўшимчаси -äр шаклида қўшилади.
Эгалик аффиксидан со'нг ко'плик ма'носида қо'лланади.
Биринчи ва иккинчи шахс бирлик эгалик қўшимчалари -ум, -уŋ тарзида қўлланади.
Самарқанд шевасида унли билан тугаган сўзларга 2-шахс кўплик эгалик қўшимчаси -низ шаклида қўшилади.
3-шахс ко'плик эгалик қо'шимчасининг диалектал варианти.
Қаратқич ва тушум келишигининг шакли бир хил бо'либ, -ни шаклида қо'лланилади.
Қарлуқ-чигил-уйғур шеваларида қаратқич келишиги тушум келишиги шакли (-нï) ва унинг фонетик вариантлари (-дï, -ти) орқали ифодаланади.
Қаратқич келишиги аффиксида н > д // т алмашиниши учрайди.
Қорлуқ-чигил-уйғур лаҳжасига оид шеваларда тушум келишиги -нï қўшимчаси билан шаклланади.
Қорлуқ-чигил-уйғур шеваларида ассимиляция ҳодисаси натижасида тушум келишиги ўзак охиридаги ундошга мослашиб турли шаклларга эга бўлади.
Тушум келишиги аффиксида н > д // т алмашиниши учрайди.
Жўналиш келишиги кўпроқ й, м, л, р, н сонор ундошлари билан тугаган сўзларга -ä шаклида қўшилади.
Унли товуш билан тугаган сўзларга жўналиш келишиги -йä шаклида қўшилади.
Қарлуқ-чигил-уйғур шеваларида жўналиш келишиги қўшимчаси унли ва ундошлар билан тугаган сўзларга -гä шаклида қўшилади.
Жо'налиш келишиги қо'шимчаси ва о'рин-пайт келишиги қо'шимчаси бир-биридан фарқ қилинмасдан ишлатилади.
Чуқур тил орқа қ, ғ ундошлари билан тугаган сўзларга жўналиш келишиги қўшимчаси -қä/-қа шаклида қўшилади.
к, п, с, т, ш, ҳ каби жарангсиз ундошлар билан тугаган сўзларда жўналиш келишиги -кä/-ка шаклида қўлланади.
Кишилик олмошларининг ҳар учала шахс бирлигига жўналиш келишиги қўшилганда -ŋä, -ŋа шаклини олади.
Кишилик олмошларига жўналиш келишиги қўшилганда метатеза ва товуш ўзгариши орқали маған, саған, уған/оған шакллари ҳосил бўлади.
Олмошга жўналиш келишиги қўшимчаси қўшилганда мақан, сақан, уқан шакллари ҳосил бўлади.
1-, 2- ва 3-шахс олмошларига жўналиш келишиги қўшилганда мақан, сақан, оқан шаклини олади.
Кишилик олмошларининг жўналиш келишиги шакли -ған қўшимчаси билан қўлланади.
Қарши ва Самарқанд-Бухоро шеваларида о'рин-пайт келишиги о'рнида жо'налиш келишиги шакли (-га, -я) қо'лланади.
О'рин-пайт келишиги ва жо'налиш келишиги қо'шимчалари жо'налиш келишигининг қо'шимчаси -га, -ка билан ифодаланади.
Қарлуқ-чигил-уйғур шеваларида ўрин-пайт келишиги унли ва жарангли ундошлардан сўнг -дä, жарангсиз ундошлардан сўнг -тä бўлади.
Бир қатор жанубий ва марказий қарлуқ шеваларида ўрин-пайт келишиги ўрнида жўналиш келишиги қўшимчалари (-гä, -кä, -қä, -йä) қўлланади.
Қарлуқ шеваларида жарангсиз ундошлардан кейин чиқиш келишиги қўшимчаси -тäн/-тан шаклида қўлланади.
Турли фонетик ўзгаришлар оқибатида чиқиш келишиги -нäй, -нäн, -лäн, -дäм, -тäм каби шаклларда намоён бўлади.
Кишилик олмошларининг 1- ва 2-шахс бирлик шакллари жўналиш келишигида маған, саған, уған ёки мäгäн, сäгäн кўринишида қўлланади.
Жо'налиш келишигидаги кишилик олмошлари маг'ан, саг'ан, уг'ан ва айрим ҳолларда мäгäн, сäгäн шаклларида қо'лланилади.
Кишилик олмошларининг жўналиш келишиги шакли қипчоқ шеваларида маған, саған, оған кўринишида сақланган.
И ва ИИ шахс бирлик кишилик олмошлари ко'пчилик қарлуқ ва барча қипчоқ шеваларида 'мəн', 'сəн' шаклида қо'лланади.
ИИИ шахс бирлик кишилик олмошининг 'ул' (ол) варианти Қарноб, Турк, Жиззах, Қорабулоқ, Ниёзбоши ва қипчоқ шеваларида қо'лланади.
ИИИ шахс бирлик кишилик олмошига в товуши орттирилиб, 'во' шаклида қо'лланади.
ИИИ шахс ко'плик кишилик олмошида р ундоши тушиб қолиб, 'улə' шаклида айтилади.
И ва ИИ шахс ко'плик олмошларига -лар ко'плик қо'шимчаси -лă, -ă шаклларида қо'шилиб келади.
Қарноб шевасида кўрсатиш олмошлари -л элементи ва товуш ўзгаришлари билан ишлатилади.
Кўрсатиш олмоши сифатида бу билан бир қаторда бул шакли ҳам қўлланади; кўплик қўшимчаси қўшилганда Қарнобда л тушади (булä), Водил ва Қорабулоқда эса ўртага а орттирилади (булалар).
У кўрсатиш олмоши қатор шеваларда ул, қипчоқ лаҳжасида у, ул, о, ол, Қорабулоқда ол, ул, Жўшда во, ол шаклларида учрайди.
Шу олмоши тарихий шул шаклида сақланган ва келишиклар билан турланганда л > н ўзгариши рўй беради.
Кўрсатиш олмоши ошä тарзида қўлланади; Қўқонда ҳу шакли ҳам учрайди; қипчоқ шеваларида хос эмас.
Мана шу олмоши қорлуқ шеваларида қисқа талаффуз қилинади, қипчоқда минäшу/минäши, ўғузда иншу бўлади.
Ана бу кўрсатиш олмоши Самарқанд ва Каттақўрғонда мäнäбу, Қарнобда мäнä бул, шаҳар шеваларида äнувı̣/äнäвı̣, қипчоқда ҳäнäву/ҳäнäви шаклида бўлади.
Ана у олмоши Тошкент, Самарқанд, Бухоро, Шаҳрисабз, Ургут, Каттақўрғон, Қарноб, Пайшанбада ҳäйлä/ҳайло, Жиззахда ҳäвäнä, Қаршида ҳäйлäҳä, қипчоқда ҳäйлä/хäнä шаклида келади.
Кўрсатиш олмошлари ер, ёқ сўзлари билан бирикканда кучли фонетик ўзгаришларга учрайди.
Шахс олмошларининг жўналиш келишигидаги шакли маған, саған, уған кўринишида бўлади.
Тартиб сон ясовчи қўшимча.
Аниқ ўтган замон 3-шахс кўплик шакли -лä (-ла) аффикси ёрдамида ҳосил қилинади.
Каттақўрғон шевасида аниқ ўтган замон 1-шахс кўплик қўшимчаси.
Каттақўрғон шевасида аниқ ўтган замон 2-шахс кўплик қўшимчаси.
Феълларда шахс-замон ясовчи “-ди” аффикси, “-л” билан тугаган феъл ўзакларига қўшилганда тўлиқ ассимилацияга учрайди.
Қипчоқ шеваларида ҳамда Қарноб, Ўш, Шаҳрисабз шеваларида аниқ ўтган замон феълининг ИИИ шахс кўплигида кўплик қўшимчаси ишлатилмай, ИИИ шахс бирлик шакли қўлланади.
Аниқ ўтган замон феълининг И шахс бирлиги -дум ва ИИИ шахс бирлиги -ду кўринишларига эга бўлади.
Аниқ ўтган замон феълининг биринчи шахс кўплиги -дук, -дуг, -тук шаклларида қўлланади.
Аниқ о'тган замон фе'лининг биринчи шахс ко'плиги -дïмïз қо'шимчаси билан ясалади.
Ассимиляция натижасида д товушининг л га о'тиши орқали о'тган замон шакллари ясалади.
Биринчи шахс ко'плик шакли -дïй, -тïй, -лïй қо'шимчалари билан ясалади.
Иккинчи шахс ко'плик шаклида -дïз, -тïз қо'шимчаси қо'лланади.
Қарлуқ ва қипчоқ лаҳжаларида -р, -ар қўшимчаси келаси замон ҳосил қилмай, фақат ўтган замон давом фе'ли таркибида фонетик ўзгариш билан келади.
Аниқ ўтган замон феъли биринчи шахс бирлиги -дум, -тум шаклларида учрайди.
Аниқ ўтган замон феъли учинчи шахс бирлиги -ду, -ту шаклларида учрайди.
Феълнинг биринчи шахс кўплиги -дук, -дуг, -тук, -туг кўринишларига эга бўлади.
Феълнинг биринчи шахс кўплиги -дïмïз (-димиз), -тïмïз (-тимиз) шаклларида учрайди.
Ўтган замон давом феъли Бадал қишлоғида -äс тарзида айтилади.
Самарқанд ва Бухоро шеваларида бу шаклда шахс-сон эгалик белгиси тушиб қолса, Андижон шевасида эгалик белгилари сақланади ва қисқартириб айтилади.
Қорлуқ-чигил-уйғур лаҳжаси шеваларида келаси замон маъносини ифодаловчи шакллар.
Самарқанд шевасида аниқ ҳозирги замон феъли -эп қўшимчаси билан ҳосил қилинади.
-вот қўшимчаси фонетик ўзгаришга учраб -эт, -äт, -от тарзида қўлланади.
Аниқ ҳозирги замон фе'лини ҳосил қилувчи қо'шимча Тошкент, Паркент, Пискент, Қарноб каби шеваларда -вот шаклида ишлатилади.
Марг'илон, Қо'қон, Жанубий Фарг'она, Андижон, Жиззах, Каттақо'рг'он туридаги шеваларда аниқ ҳозирги замон фе'ли -йäпти шаклида ишлатилади.
Ҳозирги замон давом фе'ли формаси -эп дир.
Ҳозирги замон давом фе'ли -äп аффикси орқали ифодаланади.
Ҳозирги давом замон шакли Самарқанд шевасида -äм- аффикси орқали ҳосил қилинади.
Самарқанд-Бухоро гуруҳини ташкил этувчи шеваларда аниқ ҳозирги замон фе'ли -äп шаклида ишлатилади.
Аниқ ҳозирги замон фе'ли -оп- / -äп- шаклида қо'лланади.
Аниқ ҳозирги замон фе'лининг шакли -жатьр шаклида ишлатилади.
Қарноб шевасида аниқ ҳозирги замон фе'лининг қо'шимчаларида о фонемаси қо'лланади.
Қорлуқ-чигил-уйғур гуруҳи шеваларида аниқ ҳозирги замон феъли феъл ўзагига -йäп қўшимчасини қўшиш орқали ясалади.
Аниқ ҳозирги замон феъли равишдошнинг -а/-ä шаклига -ётıр/-йäтıр қўшимчасини қўшиш орқали ҳосил қилинади.
Аниқ ҳозирги замон феълини ясаш учун -отун/-туп қўшимчаси хизмат қилади.
Самарқанд-Бухоро гуруҳи шеваларида аниқ ҳозирги замон феъли -оп, -эп, -äп қўшимчаси билан ясалади.
Тур феъли ўрнида тўхта феъли қўлланилиб, равишдош билан биргаликда аниқ ҳозирги замон феъли маъносини билдиради.
Феъл ўзагига -вот қўшимчаси қўшилиб, аниқ ҳозирги замон феъли ҳосил қилинади.
Қипчоқ лаҳжасида аниқ ҳозирги замон феъли -жатıр, -жäтир қўшимчалари билан шаклланади.
Айрим қипчоқ шеваларида ҳамда шимолий Хоразм шеваларида -ватıр, -вəтир, -вəтип шакллари ишлатилади.
Самарқанд шевасида ҳозирги замон давом фе'ли -йар формантига бориб тақаладиган ва очиқ כ фонемаси тург'ун бо'лган -כп аффикси орқали ҳосил бо'лади.
Ҳозирги давом замон шакли -äп- / -оп- тарзида талаффуз қилинади.
Конкрет ҳозирги замон -жатıр аффикси билан ифодаланади.
Ҳозирги замон давом фе'ли турли й-ловчи шеваларда о'зига хос ко'ринишларга эга.
Аниқ келаси замон фе'лининг мақсад шакли қарлуқ шеваларида -моқчъ, -мäхчи, -мохчъ каби фонетик вариантларда қўлланади.
Каттақўрғон гуруҳи шеваларида ва Ургутда аниқ келаси замон фе'ли -а/-й равишдошига -кäн, -дъгäн, -тъгäн қўшимчаларини қўшиш орқали ясалади.
Аниқ келаси замон фе'ли Андижон, Самарқанд ва Тошкент шеваларида -доғон/-дигон/-дъгон шаклида тусланади.
Қарноб шевасида аниқ келаси замон фе'ли -моқчи қўшимчаси вазифасида -гулъ қўшимчаси орқали ясалади.
Буйруқ фе'ли бирлигига -äсъ, -съ қўшимчасини қўшиш орқали мақсад ва истак ифодаланади; шахс қўшимчаларини қабул қилмайди ва фақат Қарноб шевасида учрайди.
Ўтган замон сифатдоши қарлуқ-чигил-уйғур, қипчоқ ва ўғуз лаҳжаларида феъл ўзагининг қаттиқ ёки юмшоқлигига қараб -гäн, -ган, -ған, -қан, -кäн каби кўринишларда қўлланади.
Сифатдошнинг бўлишсиз шакли сифатида -мас, -мäс қўшимчаси ишлатилади.
Ўтган замон сифатдоши шеваларда -мïш, -миш ва асосан Самарқанд, Бухоро, Шаҳрисабз, Қарши, Қарноб шеваларида -муш шаклида учрайди.
Қарлуқ-чигил-уйғур шеваларида ҳозирги замон сифатдоши турли фонетик кўринишларда қўлланади.
Қарлуқ шеваларида келаси замон сифатдоши ундош билан тугаган ўзакларга -ар, -äр, -ир, -ïр қўшиш орқали ясалади.
Қарлуқ-чигил-уйғур лаҳжасида келаси замон сифатдоши турли фонетик кўринишларга эга.
Ҳозирги келаси замон сифатдоши -тıған аффикси билан ифодаланади.
Ҳозирги замон равишдоши шакли унли ёки ундош билан тугаган феъл ўзакларига қўшилади ва кўпинча жуфт/такрор ҳолда келади.
Ўтган замон равишдоши унли ва ундош билан тугашига ҳамда фонетик ўзгаришларга қараб хилма-хил вариантларда ясалади.
Ҳаракатнинг мақсадини билдирувчи равишдош шакли турли шева ва лаҳжаларда сингармонизм ва ундошлар қоришувига кўра турлича талаффуз қилинади.
Ҳаракатнинг фе'лдаги ҳаракатдан сал олдинроқ бо'либ о'тганлигини билдирувчи равишдош шакли.
Равишдошнинг бо'лишсиз шаклларида -майин / -мäйин / -мийн ко'ринишлари қо'лланилиши.
Қарлуқ-чигил-уйг'ур лаҳжасида ҳаракат номи асосан -ш, -ъш, -иш қо'шимчаси билан ясалади.
Қорлуқ-чигил-уйғур лаҳжасида ИИ шахс буйруқ фе'ли ўзагига -ғъ, -гън, -гин, -кън, -кин, -қин қўшимчалари қўшилиб ясалади.
Буйруқ майлининг кўпликда ишлатиладиган шакллари менсимаслик ёки ҳурмат ма'носини билдиради ҳамда охирига кўплик қўшимчаси олади.
Қипчоқ лаҳжасининг айрим шеваларида буйруқ-илтимос ма'носини билдирувчи -ғин, -гин ўрнида фе'лга ёки равишдошдан кейин -ғай, -гäй қўшимчаси қўлланади.
Қарноб шевасида -айлик қўшимчаси таркибидан -й- товуши тушиб қолиб, -элик деб талаффуз қилинади.
Қипчоқ шеваларида истак феълининг кўплиги ушбу қўшимчалар билан шаклланади.
Қарноб шеваси ва ўғуз гуруҳи шеваларида истак майли кўплигини ҳосил қилиш учун қўлланади.
Қарноб шевасида 1-шахс бирлик шарт майли шакли -са билан бир қаторда -су ҳолида ҳам қўлланилади.
Қарноб шевасида 1-шахс кўплик шарт майлида -сак ўрнида кўпинча -сук шакли қўлланади.
Қипчоқ лаҳжасида 2-шахс кўплик шарт майли қўшимчаси.
Келаси замон феълининг бўлишсиз шаклини ҳосил қилади.
Феълнинг бўлишсиз шаклини ясовчи қўшимча.
Эронийлар шевасида '-ми' сўроқ қўшимчаси ўрнига сўроқ оҳангига урғу берилади.
Кейин кўмакчиси шеваларда кегън, кäгин каби шаклларда қўлланади.
Сўнг кўмакчиси сўғин шаклида учрайди.
Гоҳ боғловчиси шевада гäнä деб қўлланилади.
-да юкламаси Қарноб ва Тошкент шеваларида -де шаклида қўлланилади.
Тегишлилик қўшимчаси қаратқич-тушум ёки тушум келишиклари асосида -нïқï, -дïқï, -тïқï, -кинä каби шаклларда келади.
Қиёсий даража сифатини ҳосил қилувчи қўшимча шеваларда -роғ шаклида учрайди.
Адабий талаффуздаги товуш шевада қандай товушга мос келади.
Иккинчи шахс бирлик ва кўплик эгалик қўшимчаларидаги ŋ товушидан кейин ярим г ёки к товуши талаффуз қилинади.
қ, г', к, г ундошлари со'з охирида келганда тушиб қолади.
Сўз охиридаги к ундоши анакопа (тушиб қолиш) ҳодисасига учрайди.
Тошкент-Фарғона тип шеваларга қарама-қарши ўлароқ, Самарқанд-Бухоро шеваларида нобиринчи бўғинда лабланган [у] сақланган.
Лаб-лаб в ва чуқур тил орқа ундошлар таъсирида а унлиси лаблашиб о товушига ўтади.
Самарқанд-Бухоро шеваларидан ташқари барча ўзбек шеваларида ўзлашма сўзлардаги [ф] товуши [п] га ўтади.
Самарқанд ва Қарши шеваларида -лди бирикмасида л товуши д га регрессив ассимиляциялашади.
Қипчоқ лаҳжасини ташкил этувчи шеваларда х ундоши қ ундоши билан алмашиниб қо'лланилади.
Пастдарг'ом, Нуробод, Го'залкент туманларидаги қипчоқ шеваларида қ ундошининг к ундошига о'тиши хосдир.
Самарқанд-Бухоро шеваларида о фонемаси ба'зан а товуши тарзида талаффуз қилинади.
и унлиси бироз чўзиқроқ талаффуз этилади.
Со'знинг бошида келадиган й ундоши о'рнида ж келади.
Со'знинг охиридаги қ, г' ундош товушлари в товуши билан алмашинади.
Адабий тилдаги о ва а унлилари ўрнида у унлисининг келиши (у-лашиш) Қарноб шеваси учун хосдир.
Бир бўғинли сўзларда адабий тилдаги ув бирикмаси у унлисига тўғри келади.
Сўзнинг охирги бўғинида у унлисининг ъ унлисига ўтиши Каттақўрғон шевасига хосдир.
Со'з бошида икки ёки ундан ортиқ ундош ёки р ва сирг'алувчи товушлар келганда, талаффуз қулайлиги учун олдига ï, и, о, у каби унли товушлар орттирилади (протеза).
Қарноб шевасида икки бо'г'инли со'зларнинг иккинчи бо'г'ини в билан тугаганда 'у' фонемасига о'тади (-ук шаклини олади).
р ундош товушидан олдин ï, и, у, о унли товушлари қо'шилади.
Сўз охиридаги қатор ундошлардан сўнг а/ä унлисининг орттирилиши (эпитеза).
Ёнма-ён келган икки ундош ўртасида а, и, у каби унлиларнинг орттирилиши (эпентеза).
Адабий тилдаги о унлисининг урғусиз ўринда редуксияга учраб ä унлисига ўтиши.
Адабий тилдаги о, а унлиларининг у унлисига алмашиниши (у-лашиш).
Со'з бошида ёки о'ртасида ä унлисининг э товушига о'тиши.
Айрим ундош товушларнинг тушиб қолиши натижасида иккиламчи чўзиқ унлиларнинг ҳосил бўлиши.
П ундоши жаранглашиб б фонемасига о'тади.
Со'з охиридаги қатор ундошлар таркибидаги т тушиб қолади.
Феъл охиридаги л ундоши тушиб қолади.
Тўлиқ прогрессив ассимиляция натижасида лд товуш бирикмаси лл га айланади.
Тўлиқ прогрессив ассимиляция натижасида нд бирикмаси нн га айланади.
Регрессив ассимиляция натижасида пм бирикмаси мм га айланади.
Регрессив ассимиляция натижасида чз бирикмаси сс га айланади.
Регрессив ассимиляция натижасида лс бирикмаси сс га айланади.
Регрессив ассимиляция натижасида рз бирикмаси зз га айланади.
Регрессив ассимиляция натижасида рч/рш/рн товушлари жж га айланади.
Регрессив ассимиляция натижасида рч бирикмаси чч га айланади.
Регрессив ассимиляция натижасида рш бирикмаси шш га айланади.
Регрессив ассимиляция натижасида рс бирикмаси сс га айланади.
Регрессив ассимиляция натижасида рн бирикмаси нн га айланади.
Диссимиляция натижасида р товушининг л га ўтиши.
Диссимиляция натижасида б товушининг м га ўтиши.
Спирантизация (қ нинг ҳ/х га ўтиши).
Учинчи шахс кишилик олмошида лабланиш хусусияти натижасида в ундоши орттирилади.
Учинчи шахс бирлик кишилик олмошида сўз охирида л сақланади.
Буйруқ майли -син, -син қўшимчаси олдида ўзак охиридаги ч товуши таъсирида регрессив ассимиляция рўй беради.
тл ундош бирикмасининг тўлиқ регрессив ассимиляцияси.
Со'з бошида, биринчи бо'г'инда келган лабланган орқа кенг о товуши мураккаб дифтонг шаклида у билан бошланиб о билан айтилади.
Бир ва икки бо'г'инли со'зларнинг охиридаги қ товуши унли билан бошланувчи қо'шимча олганда г' товушига айланмайди, қ сақланади.
Бир ва икки бо'г'инли со'зларнинг охиридаги к товуши унли билан бошланувчи қо'шимча олганда г товушига айланмайди, к сақланади.
Р товуши тил олди ундошларидан олдин келганда тўлиқ регрессив ассимиляцияга учрайди.
Сўзнинг биринчи бўғинидаги э товуши ўрнида мунтазам равишда ä товуши ишлатилади.
Самарқанд шевасида 'умоч' сўзи бошидаги 'у' унлиси 'ў' тарзида талаффуз қилинади.
Самарқанд шеваларида и ва у унлилари бироз чўзиқроқ талаффуз қилинади.
Сўз бошида келган ўрта кўтарилиш унлилари дифтонглашади.
Тушган ундош ҳисобига иккинчи даражали чўзиқлик учрайди.
[ғ > в] товуш алмашиниши кузатилади.
[г > й] товуш алмашиниши учрайди.
Унлилар орасида [п, к, қ] товушлари жаранглилашади.
Сўз бошида [ҳ] ортади.
Сўз охирида [к, қ] ундошлари тушиб қолади.
И. И. Зарубин о'збек шеваларини то'рт гуруҳга бо'лган: Хива, Фарг'она, Тошкент ва Самарқанд-Бухоро шевалари. Бу таснифда қипчоқ (ж-ловчи) ва шимолий о'збек шевалари ҳисобга олинмаган.
Э. Д. Поливанов о'збек шеваларини учта асосий лаҳжага бо'лган: 1) Чиг'атой лаҳжаси (эронлашган ва эронлашмаган типлар); 2) О'г'уз лаҳжаси (Жанубий Хоразм ва Шимолий о'г'уз гуруҳлари); 3) Қипчоқ лаҳжаси (О'рта Хоразм, Шимолий Хоразм, О-ловчи, Қурама ва Шимолий о'збек шевалари типлари).
Фарг'она, Тошкент, Қарши ва Шимолий о'збек гуруҳлари ҳамда уларга қарашли диалектларга бо'линади.
Қорлуқ-чигил-уйғур лаҳжасида 9-10 та, Тошкент ва Самарқанд типидаги шеваларда 6 та, Қўқон ва Марғилонда 7 та, Ўғуз лаҳжасида эса чўзиқ ва қисқа жуфтликлар ҳисобига 18 тагача унли фонема мавжуд.
Самарқанд-Бухоро шеваларида ва қисман Тошкент шевасида сўз охирида [нг] фонемаси махсус қўшимча г ёки гк товушлари билан биргаликда келади.
Самарқанд шевасида сўз охири [қ] билан тугаган сўзларга унли билан бошланувчи аффикслар қўшилганда ҳам [қ] жаранглилашмайди.
Самарқанд-Бухоро ва Қашқадарё водийси шеваларида жо'налиш ва о'рин-пайт келишиклари бир-бирининг о'рнида қо'лланади (-да о'рнига -га; -га о'рнига -да). Жиззах шевасида ҳам қисман учрайди.
Қарши ва Самарқанд-Бухоро шеваларида о'рин-пайт келишиги о'рнида жо'налиш келишиги аффиксини қо'ллаш устун бо'либ, о'рин-пайт келишигининг о'з аффикси деярли қо'лланмайди.
Тил ёки шева ҳодисаларининг ма'лум бир марказдан (масалан, Тошкент шаҳар шевасидан -вот, -вуз шакллари ёки адабий тилдан Самарқанд, Бухоро, Қашқадарё шаҳар тип шеваларига -да қо'шимчаси) атрофдаги шеваларга тарқалиши.
Сер Али Лапин 'Сарт сўзининг келиб чиқиши ва маъноси ҳақида' асарида тўртта ўзбек диалектини ажратган: Сирдарё вилояти, Фарғона вилояти, Амударё бўлими ва Хива хонлиги, Самарқанд вилояти ва Бухоро хонлиги диалектлари.
К.К. Юдахин о'збек шеваларини дастлаб тожик тили билан муносабати ва сингармонизм даражасига ко'ра 4 гуруҳга, кейинчалик эса 5 гуруҳга (Тошкент, Фарг'она, Қипчоқ, Хива/Хива-о'г'уз ва шимолий о'збек шевалари) ажратган.
Қорлуқ лаҳжаси учта асосий гуруҳга ажратилади: 1. Фарғона гуруҳи (Наманган, Андижон-Шаҳрихон, Ўш-Ўзган, Марғилон-Қўқон диалектлари); 2. Тошкент гуруҳи (Тошкент ва Жиззах диалектлари); 3. Қарши гуруҳи (Қарши ва Самарқанд-Бухоро диалектлари).
Қипчоқ лаҳжаси ҳудудий жиҳатдан беш гуруҳга бўлинади: 1) Шарқий гуруҳ (Самарқанд шарқи, Бекобод, Жиззах, Сирдарёнинг бир қисми); 2) Ғарбий гуруҳ (Самарқанд ғарби, Навоий); 3) Фарғона гуруҳи (Фарғона водийси туманлари); 4) Жанубий гуруҳ (Қашқадарё, Сурхондарё, Жанубий Тожикистон); 5) Шимолий Хоразм гуруҳи (Шимолий Хоразм, Қорақалпоғистон).
О'збек халқи таркибида найман, қорақалпоқ, чандир, қо'нг'ирот каби уруг'-қабилалар мавжудлиги, уларнинг Фарг'она, Самарқанд, Қашқадарё каби вилоятларда тарқалгани ва шеваларнинг уруг'-қабила тилларидан келиб чиққанлиги ҳақида ма'лумот.
Қарноб шеваси қарлуқ-чигил-уйғур гуруҳидаги Тошкент-Фарғона шевалар турига тааллуқлидир.
Қирқ, сарой, эгаллаорол, жўш, найман, қўнғирот, хитой, қипчоқ, қорақалпоқ, бахмал, минг, буркут каби шевалар бирлашиб, ўзбек тилининг қипчоқ диалектини ташкил қилади.
Самарқанд вилояти Пахтачи туманидаги қарнобликлар шеваси Тошкент шевасига о'хшаш бо'либ, таснифда бир гуруҳни ташкил қилади.
Ҳозирги Тошкент ва Тошкент туридаги шевалар, Қарноб шеваси ва Фарг'она водийсидаги о'збек шевалари қарлуқ, чигил каби қабилаларнинг тилига бориб тақалади.
Тошкент, Паркент, Пискент, Қарноб шевалари о'заро умумий хусусиятга эга. Шунингдек, жанубий Хоразм, шимолий Бухоро, Фориш-Бог'дон ва шимолий о'збек шевалари ҳам о'заро умумий тил хусусиятларига эга эканлиги та'кидланади.
О'збек миллий тилига Тошкент-Фарг'она ёки кенг ма'нода қарлуқ-чигил-уйг'ур лаҳжаси асос бо'лди. Бу лаҳжага Тошкент, Фарг'она, Марг'илон, Самарқанд, Бухоро, Андижон, Жиззах, Каттақо'рг'он каби шаҳар шевалари киритилади.
Тошкент, Жиззах, Каттақўрғон, Самарқанд, Бухоро, Қарноб шеваларида 6 та унли фонема, Фарғона шеваларида 3 та кенг унли (ä, å, а), қипчоқ ва ўғуз шеваларида эса 9-10 тадан унли фонема мавжуд.
О-ланувчи шаҳар шеваларида оҳангдошлик ҳодисаси ё'қолган, унлилар сони 6-7 та бо'лади.
А-ланувчи шеваларда унлилар оҳангдошлиги сақланган, унлилар сони 8 тадан 10 тагача боради.
Қарлуқ-чигил-уйг'ур лаҳжаси то'ртта асосий гуруҳга бо'линади: 1. Фарг'она гуруҳи (Наманган, Андижон-Шаҳрихон, О'ш-О'зган, Марг'илон-Қо'қон), 2. Тошкент гуруҳи, 3. Қарши гуруҳи (Қарши, Самарқанд-Бухоро), 4. Шимолий о'збек гуруҳи (Иқон-Қорабулоқ, Туркистон-Чимкент).
Қарлуқ-чигил-уйғур лаҳжасида унлилар сони 6 тадан 10 тагача етади. Тошкент, Самарқанд-Бухоро, Қарши, Хўжанд, Чуст, Водил, Жиззах шеваларида 6 та, Қўқон ва Марғилон шеваларида эса 7 та унли фонема мавжуд.
Самарқанд вилояти шевалари даставвал икки гуруҳга бўлинади: 1. Й-ланувчи гуруҳ (шаҳар ва айрим этник гуруҳлар шевалари); 2. Ж-ланувчи гуруҳ (шарқий ва ғарбий кичик гуруҳларга бўлинган қишлоқ қипчоқ шевалари).
Қарлуқ-чигил-уйғур лаҳжасида унли товуш уйғунлиги ёки оҳангдошлик ҳодисаси учрамайди. Унлилар сони 6-8 тадан ошмайди.
Урғусиз бўғинларда ёки эгалик қўшимчалари қўшилиши натижасида урғунинг кўчиши билан иккинчи бўғиндаги тор унлиларнинг тушиб қолиши.
Сўз охиридаги урғусиз унли ёки бўғиннинг талаффузда тушириб қолдирилиши, асосан ўзлашма сўзларда кузатилади.
Ёнма-ён келган унлилардан бирининг тушиб қолиши ва со'зларнинг қисқариб бирикиши.
Баъзи сўзларга алоҳида аҳамият берилиб, улардаги айрим унлиларнинг чўзиброқ талаффуз қилиниши.
Қипчоқ шеваларида лаб уйғунлиги кучли бўлиб, ўғуз лаҳжасида эса нисбатан кучсиз ва қатор ўринларда бузилади.
Ф ундош фонемаси Самарқанд-Бухоро шеваларида мустақил ҳолатга эга, бошқа қарлуқ-чигил-уйг'ур гуруҳи шеваларида эса деярли қо'лланилмайди.
Сўз таркибидаги ундош товушларнинг ўзаро ўрин алмашиниши.
Сўзлар ўртасида иккита бир хил ундош товушларнинг қўшалоқ ҳолда келиши ёки аксинча ёʻқолиши.
Қарлуқ-чигил-уйғур шеваларининг аксариятида, ўғуз лаҳжасида ва баъзан қипчоқ лаҳжасида қаратқич ва тушум келишиклари бир хил кўрсаткичга (-ни / -нï / -дï) эга бўлиб, синтактик алоқаси орқали фарқланади.
Самарқанд, Бухоро, Қарши, Ургут, Шаҳрисабз, Каттақўрғон каби шеваларда жўналиш ва ўрин-пайт келишиклари шаклан аралаш ҳолда қўлланилади.
Қарлуқ-чигил-уйғур шеваларида жўналиш келишиги белгиси яширинган (белгисиз) ҳолда қўлланиши мумкин.
Қарноб шевасида ундош билан битган сўзларга -сı, -ıсı, унли билан тугаган сўзларга -сı қўшилади; бу сўздан олдин қаратқич 2-шахс кўплик олмошининг кўплик ва қаратқич шаклида келишини талаб қилади (масалан, пирмäсı, бıзлäнı ıшıсı).
Қарноб шевасида 'бïз' олмоши ко'плик ко'рсаткичини (-лă) қабул қилганда қаратқичли бирикмада қаралмиш билан о'заро мос келиш ҳолати бузилади: қаралмиш 1-шахс ко'плик о'рнига 3-шахс эгалик қо'шимчасини олади.
Самарқанд вилоятининг шарқий қисмидаги қипчоқ шевалари биз ва сиз кишилик олмошларига кўплик кўрсаткичи (-лар)ни қабул қилмайди, асосан кўрсаткичсиз ишлатилади.
Қипчоқ гуруҳи шеваларида ва қисман Қарноб, Ўш, Шаҳрисабз шеваларида аниқ ўтган замон феълида эга кўпликда бўлса ҳам, кесим ИИИ шахс кўплик кўрсаткичини олмайди, ҳар доим ИИИ шахс бирлик шаклида келади ва эга-кесим мослашуви юз бермайди.
Тошкент, Фарғона ва Карноб шеваларида ўтган, ҳозирги ва келаси замон аниқлик майли шаклларининг ўзига хос шахс-сон қўшимчалари билан тусланиши.
Самарқанд вилоятидаги қипчоқ шевалари шартли равишда шарқий ва ғарбий гуруҳларга бўлинади ва уларда қатор лексик фарқлар мавжуд (масалан, чал/бабай, кампир/мäмäй, бала/бäччä).
Шеваларда баъзи сўзлар адабий тилдагига нисбатан кўпроқ маънога эга бўлади ёки бутунлай бошқа маънони англатади.
Қипчоқ лаҳжаси вакиллари О'збекистон Республикасининг Тошкент вилояти, Сирдарё, Самарқанд, Навоий, Қашқадарё, Сурхондарё, Жиззах вилоятларида яшайдилар.
Қорақалпог'истондаги о'збек шеваларига қорақалпоқ ва қозоқ тилларининг, Тошҳовуз о'збек шеваларига туркман тилининг, шимолий о'збек шеваларига қозоқ тилининг, Қирг'изистондаги о'збек шеваларига қирг'из тилининг, Самарқанд, Бухоро, Наманган, Сариосиё ва Тожикистондаги о'збек шеваларига тожик тилининг та'сири кучлидир.
Шеваларда со'з бирикмаларининг битишув, бошқарув, мослашув турлари, туркий изофалар ҳамда содда ва ко'чирма гаплар, гап бо'лаклари инверсияси фаол қо'лланади.
Қарлуқ лаҳжаси то'рт гуруҳга бо'линади: 1. Фарг'она гуруҳи (Наманган, Андижон-Шаҳрихон, О'ш-О'зган, Марг'илон-Қо'қон диалектлари); 2. Тошкент гуруҳи; 3. Қарши гуруҳи (Қарши, Самарқанд-Бухоро диалектлари); 4. Шимолий о'збек гуруҳи (Иқон-Қорабулоқ, Туркистон-Чимкент диалектлари).
Самарқанд вилояти ж-ловчи шеваларидан (Қулота қишлоғи) ёзиб олинган фолклор матни намунаси.
Профессор Е.Д. Поливанов о'збек лаҳжаларини 'эронлашган' (сингармонизмсиз: Тошкент-Бухоро ва Фарг'она то'далари) ҳамда 'эронлашмаган' (сингармонизмли: қипчоқ, туркманлашмаган шимолий о'збек, туркманлашган ва қозоқлашган гуруҳлар) деб таснифлаган.
Мижтан шевасида собиқ Самарқанд, Зарафшон, Қашқадарё, Сурхондарё округларидаги қирқ, юз, хитой, минг, найман, сарой, қишлиқ, қатағон, қўнғирот, қанғли, қутчи, бургут уруғлари ҳамда Тожикистондаги лақай, дўрмон, қуят, қатағонлар сўзлашади.
Абдулла Алавий о'збек шеваларини эронлашув даражасига ко'ра ажратган: Самарқанд шеваси (6 унли, ортиқ даражада эронлашган), Тошкент шеваси (6 унли, озроқ эронлашган), Фарг'она шаҳри шеваси (7-8 унли), Андижон шеваси (9 унли, бир оз эронлашган).
Самарқанд шаҳрида истиқомат қилувчи ўғузлар маҳаллий аҳоли нутқида эронилар (авлодлари асли эронлик – озарлар), урганжилар (асли урганчликлар), туркманлар (бир қисми асли Гурлан туманидан Туркманистоннинг Хидирали жойига кўчиб, кейин Самарқандга келганлар, иккинчи қисми эса Ашхобод атрофидан келганлар) деб аталади.
Қарлуқ шеваларида сўзларнинг биринчи ва иккинчи бўғинида [ə-ɔ] модели характерлидир.
О'збек халқ мақолларидаги черчи//чарчи со'зи ба'зи манбаларда ното'г'ри изоҳланган бо'либ, аслида Ургут, Хива, Хонқа, Ҳазорасп шеваларида аттор ма'носида қо'лланади.
Андижон шевасида о-ў фақат биринчи бўғинда келса, Наманган, Қўқон, Қорабулоқ, Самарқанд, Шаҳрисабз ва Ғус шеваларида сўзнинг кейинги бўғинларида ҳам келади.
Самарқанд вилояти Ургут тумани Қоратепа қишлоқ советидаги Зинак ва Омонқўтон қишлоқлари аҳолиси (турк уруғи) арабча сўзлардаги ҳалқум ҳ сини аслидагидек ҳалқумдан чиқариб талаффуз этадилар.
Фарғона водийсида металлсозлик, заргарлик, мискарлик каби касбларнинг ривожланиши, айрим касбларнинг (шамширгарлик, совутгарлик, зоркорлик) ёʻқолиб кетиши ва терминлар маъносининг ўзгариши тарихи.
Самарқанд ва Бухоро шеваларида ўзбек ва тожик сўзларининг ўзаро аралашмаси кузатилади ҳамда аҳоли икки тилда сўзлаша олади.
Самарқанд шевалари уч гуруҳга бўлинади: қарлуқ (ўзбек), ўғуз ва қипчоқ лаҳжалари.
Жўналиш ва ўрин-пайт келишиги аффиксларини фарқламайдиган шеваларда адабий тил таъсирида уларни фарқлаш ўзлашиб бормоқда.
Самарқанд-Бухоро тип шеваларнинг шаҳар ва айрим қишлоқларида яшовчи вакиллари икки тилли бўлиб, ўзбек ва тожик тилида сўзлашадилар, тожик тили таъсири кучли.
Конкрет жуфт унлилар мавжуд [и~ı, ü~у, ў~о].
Тошкент ва Самарқанд шеваларида 6 фонемалик вокализм тизими мавжуд; Иқон шевасида 9 қисқа ва 9 чо'зиқ унли фонема мавжуд; Қо'қон ва Марг'илонда 7 фонема мавжуд.
Қипчоқ шеваларида «о»лаш ҳодисаси борган сари кенгайиб бормоқда; бу ҳодиса шу шевалар материали заминида, қо'шни «о»ловчи шевалар ва адабий тил та'сирида мустаҳкамланиб бормоқда.
«качкул» — 1 та натижа · ҳаммаси
| Шевада | Адабий тилда / изоҳи | Қаерда | Манба |
|---|---|---|---|
| качкул
КАЧКУЛ |
качкул | Тошкент, Самарқанд, Бухоро | Иброҳимов 1959, 288-бет |
Маълумотлар китобларнинг сканерланган матнидан (ОКР) сунъий интеллект ёрдамида ажратиб олинган ва таҳририят томонидан текширилади. Ҳар бир ёзув ёнида манба ва саҳифа кўрсатилган; «?» белгиси шакл саҳифада айнан топилмаганини билдиради.