Й-ловчи шеваларда, хусусан Наманган ва Тошкент шеваларида ко'плик қо'шимчасидаги р товуши тушиб қолади.
- одамлар → одамла
- келдилар → келдïлä
Қарлуқ 72% · Қипчоқ 28% · Ўғуз 0% — манбаларда лаҳжаси кўрсатилган ёзувлар улуши
Наманган вилояти шевалари асосан қарлуқ (Наманган шаҳри, Уйчи, Чортоқ) ва қипчоқ (аксарият қишлоқлар, Янгиқо'рг'он, Мингбулоқ) лаҳжаларига, шунингдек, айрим ҳудудларда аралаш шеваларга бо'линади.
Со'з о'ртасида ва охирида [р], [қ], [к], [в], [г'], [ҳ] каби ундошларнинг тушиб қолиши натижасида улардан олдинги унли товуш чо'зиқ талаффуз қилинади.
Наманган шаҳри, Уйчи ва Чортоқ каби қарлуқ шеваларида умлаут ҳодисаси (иккинчи бо'г'индаги тор унли та'сирида биринчи бо'г'индаги [а] ёки [о] нинг [э], [ä] га о'тиши) учрайди. Қипчоқ шеваларида эса сингармонизм (унлиларнинг қаттиқ-юмшоқлик ёки лабланиш бо'йича о'заро мослашуви) сақланиб қолган.
[р] ундоши о'зидан кейин келган тил олди ундошларига (т, д, с, з, ш) то'лиқ сингиб кетади (ассимиляция). Шунингдек, [ф] о'рнига [п], [б] о'рнига [в] ишлатилиши кенг тарқалган.
Вилоятнинг қипчоқ шеваларида (масалан, Мингбулоқда) адабий тилдаги [й] о'рнига [ж] ёки [дж] ишлатилувчи "ж-ловчи" хусусиятлар, шунингдек, [с], [ш], [т] ундошларининг бо'г'из [ҳ] товушига алмашиши кузатилади.
Ко'плик қо'шимчаси қарлуқ шеваларида [р] тушиб қолиб -ла ёки -нä шаклида, қипчоқ шеваларида эса оҳангдошликка ко'ра 8 хил (-лар, -лäр, -нар, -тар ва ҳ.к.) айтилади. Тушум ва қаратқич келишиклари ко'пинча бир хил шаклда келиб, о'зак охиридаги ундошга то'лиқ мослашади (-ззи, -лли, -мми).
Ҳозирги замон давом фе'лини ясовчи -яп- қо'шимчаси Наманган ва Уйчи шеваларида жуда ко'п о'згаришларга учраб, -ут, -уттï, -вəт, -вот, -йт каби шаклларда қо'лланади.
О'тган замон фе'лининг биринчи шахс ко'плиги -дук, -дуг шаклида, учинчи шахс ко'плиги эса -лä тарзида айтилади. Буйруқ майлининг ко'плик шакли (-инглар) о'рнида -у:нä ёки -инä қо'лланади.
Қипчоқ ва аралаш шеваларда келаси замон сифатдошини ясовчи -диган қо'шимчаси о'рнида -вг'ич, -овг'ич, -увг'ич ёки -вüч шакллари фаол ишлатилади.
Лексик жиҳатдан Наманган шеваларида тожик тилининг та'сири сезилади. Шунингдек, Фарг'она водийсига хос металлсозлик ва касб-ҳунар атамалари ҳамда ҳайвон номлари билан бог'лиқ жой номлари (зоотопонимлар) о'зига хосдир.
Бу умумий тавсиф манбалардан ажратиб олинган маълумотлар асосида сунъий интеллект ёрдамида тузилган; ҳар бир банд ёнида у таянган манба ва саҳифа кўрсатилган.
Адабий тилда ёзинг: китобларда тавсифланган қўшимча, товуш ва сўз ўзгаришлари қўлланади.
Адабий тилдаги қўшимча ва шакллар бу ҳудуд шеваларида қандай қўлланиши — манбалардаги ҳар бир тавсиф алоҳида. Яшил чизиқли карталар матн айлантиришда қўлланади.
Й-ловчи шеваларда, хусусан Наманган ва Тошкент шеваларида ко'плик қо'шимчасидаги р товуши тушиб қолади.
Кўплик қўшимчалари унлилар ва ундошлар уйғунлашувига кўра 8 хил вариантга эга.
Ко'плик қо'шимчасининг -нä варианти Наманган шевасида қо'лланади.
Учинчи шахс эгалик қўшимчалари сингармонизм ва товуш ўзгаришларига кўра -су, -сü, -дарï, -дäри, -тарï, -тäри шаклларида учрайди.
Қаратқич ва тушум келишиклари бир хил -ни шаклида ифодаланади; ундош билан тугаган со'зларда то'лиқ прогрессив ассимиляцияга учрайди.
Тушум ва қаратқич келишиги аффикси н, й, в, г дан бошқа барча ундошлардан сўнг тўлиқ ассимиляцияга учрайди.
Тошкент ва Наманган шеваларида тушум келишиги қо'шимчасидаги н товуши о'зак-негиз охиридаги ундошга то'лиқ мослашади (ассимиляцияга учрайди).
Тушум келишиги қўшимчаси Наманган ва Тошкент шеваларида сўз охиридаги ундошга тўлиқ прогрессив ассимиляциялашади; қипчоқ ва Марғилон шеваларида эса қисман ассимиляциялашиб -дı, -ди, -тı, -ти шаклида бўлади.
Й-ловчи шеваларда тушум келишиги қисқарган -нъ ~ -дъ//-тъ шакллари орқали ифодаланади.
Айрим шаҳар шеваларида қаратқич-тушум келишик қо'шимчаси -н', -д', -т' шаклида қо'лланади.
Ундош билан тугаган сўзларга қўшилганда н товуши тўлиқ прогрессив ассимилацияга учрайди.
Қорлуқ-чигил-уйғур шеваларида ассимиляция ҳодисаси натижасида тушум келишиги ўзак охиридаги ундошга мослашиб турли шаклларга эга бўлади.
Лабланиш ва сингармонизм қонуниятларига мувофиқ тушум келишиги лабланган вариантларда қўлланади.
к, п, с, т, ш, ҳ каби жарангсиз ундошлар билан тугаган сўзларда жўналиш келишиги -кä/-ка шаклида қўлланади.
1-шахс олмошига жўналиш келишиги -ŋа/-ŋä тарзида қўшилади.
Қаттиқ о'зак унлилар ва жарангсиз ундош билан тугаса -қа, жарангли билан тугаса -г'а, юмшоқ о'зак жарангсиз ундош билан тугаса -га тарзида қо'шилади.
И ва ИИ шахс бирлик кишилик олмошлари ко'пчилик қарлуқ ва барча қипчоқ шеваларида 'мəн', 'сəн' шаклида қо'лланади.
У кўрсатиш олмоши қатор шеваларда ул, қипчоқ лаҳжасида у, ул, о, ол, Қорабулоқда ол, ул, Жўшда во, ол шаклларида учрайди.
Мана шу олмоши қорлуқ шеваларида қисқа талаффуз қилинади, қипчоқда минäшу/минäши, ўғузда иншу бўлади.
Белгилаш олмошининг диалектал морфологик шакли.
Аниқ ўтган замон 3-шахс кўплик шакли -лä (-ла) аффикси ёрдамида ҳосил қилинади.
Ўтган замон И шахс кўплик шакли -дувнä тарзида айтилади.
Эди, эмас тўлиқсиз феълларида [э] унлиси тушиб қолади.
Учинчи шахс кўплик кўрсаткичи -шти, -ишти шакллари билан ясалади.
Аниқ ўтган замон феълининг И шахс бирлиги -дум ва ИИИ шахс бирлиги -ду кўринишларига эга бўлади.
Аниқ ўтган замон феълининг биринчи шахс кўплиги -дук, -дуг, -тук шаклларида қўлланади.
Ассимиляция натижасида д товушининг л га о'тиши орқали о'тган замон шакллари ясалади.
Биринчи шахс ко'плик шакли -дïй, -тïй, -лïй қо'шимчалари билан ясалади.
Иккинчи шахс ко'плик шаклида -дïз, -тïз қо'шимчаси қо'лланади.
Аниқ ўтган замон феъли биринчи шахс бирлиги -дум, -тум шаклларида учрайди.
Аниқ ўтган замон феъли учинчи шахс бирлиги -ду, -ту шаклларида учрайди.
Феълнинг биринчи шахс кўплиги -дук, -дуг, -тук, -туг кўринишларига эга бўлади.
3-шахс о'тган замон инкор шакли Наманган шевасида -меда тарзида қо'лланади.
Наманган шеваларидаги ҳозирги-келаси замон феъл формаларида алоҳида интонацияга эга бўлган чўзиқ [ɛ:] унлиси келади.
Қорлуқ-чигил-уйғур шеваларида келаси замон шаклининг қадимий -ур, -üр кўринишлари сақланган.
Ҳозирги-келаси замон фе'лида равишдош ко'рсаткичи -ä ва бо'лишсизлик аффиксидаги -ä чо'зиқ талаффуз этилади, -ж(й) замон қо'шимчаси тушиб қолиши мумкин.
Ҳозирги замон давом фе'лини ифодаловчи қо'шимчалар.
Ҳозирги давом замон шакли Наманган шевасида -уттï- аффикси орқали ясалади.
-вот қўшимчаси фонетик ўзгаришга учраб -эт, -äт, -от тарзида қўлланади.
Ҳозирги замон давом фе'ли қўшимчаси -ут бўлиб, бўлишсизи -мут шаклида бўлади.
Ҳозирги замон давом фе'ли -вäт аффикси билан ясалади.
Наманган шевасида ҳозирги давомий замон шакли -ут- / -ус- аффикслари орқали ифодаланади.
Наманган шевасида ҳозирги замон давом фе'ли -ут қо'шимчаси, инкор шакли эса -мутти- орқали ясалади.
Наманган шевасида аниқ ҳозирги замон фе'ли -вут, -ут шаклларида ишлатилади.
Аниқ ҳозирги замон фе'ли шакли -вутт- қо'шимчаси билан ифодаланади.
Аниқ ҳозирги замон феъли -вот ва унинг вариантлари орқали ифодаланади.
Аниқ ҳозирги замон феъли равишдошнинг -а/-ä шаклига -ётıр/-йäтıр қўшимчасини қўшиш орқали ҳосил қилинади.
Феъл ўзагига -вот қўшимчаси қўшилиб, аниқ ҳозирги замон феъли ҳосил қилинади.
Наманган шевасида ҳозирги замон давом фе'ли -ват аффиксининг фонетик эволюцияси (-ват > -вот > -от > -йт) натижасида -йт ва -от шаклларида қо'лланади.
Уйчи шевасида -ват аффикси умлаут ҳодисаси та'сирида -вəт шаклида учрайди.
Наманган шевасида аниқ ҳозирги замон шакли.
Ҳозирги давом замон шакли -üтт- / -üс- тарзида айтилади.
Ҳозирги замон давом фе'ли турли й-ловчи шеваларда о'зига хос ко'ринишларга эга.
Аниқ келаси замон фе'лининг мақсад шакли қарлуқ шеваларида -моқчъ, -мäхчи, -мохчъ каби фонетик вариантларда қўлланади.
Бормайдиган сўзи бармавüч, бармавўч тарзида ишлатилади.
Наманган шевасида -увчи сифатдош аффикси лабиаллашиб -о:чï, -ў:чï тарзида айтилади.
Қипчоқ шеваларида сифатдош шаклини ясаш учун қўлланади.
Сифатдошларнинг луғавий шаклини ҳосил қилувчи кўмакчи морфема сифатида қўлланади.
Ҳозирги-келаси замон сифатдошининг -вғич//-овғич//-увғич вариантлари шева ареалининг барча ҳудудида кенг қўлланади.
Буйруқ ва шарт майлларининг ко'плик шаклларида [нг] тушиши билан чо'зиқ унли ёки о'згариш ҳосил бо'лади.
Наманган шевасида ИИ шахс буйруқ феъли кўплик шаклида -у:нä, -инä тарзида айтилади.
Қипчоқ шеваларида истак феълининг кўплиги ушбу қўшимчалар билан шаклланади.
Наманган шевасида ИИ шахс ко'плик буйруқ шакли -у:нä тарзида талаффуз қилинади.
Наманган шевасида ИИ шахс ко'плик шарт шакли -са:нä, -сäнä тарзида айтилади.
Ўтган замон бўлишсиз шакли тусланганда шахс-сон қўшимчалари бўлишсизликни ифодаловчи ёʻқ сўзидан кейин қўшилиб қўлланади.
Сўз ясовчи ва луғавий шакл ҳосил қилувчи аффикс сифатида қўлланади.
-да юкламасининг фонетик варианти -тä қипчоқ лаҳжасига мансуб "й"ловчилар гуруҳи шевасида, асосан, феълларнинг барча замон шаклларидан кейин кенг ва ўта фаол қўлланади.
Тегишлилик қўшимчаси қаратқич-тушум ёки тушум келишиклари асосида -нïқï, -дïқï, -тïқï, -кинä каби шаклларда келади.
Қиёсий даража сифатини ҳосил қилувчи қўшимча шеваларда -роғ шаклида учрайди.
Жануби-ғарбий Наманган қипчоқ шеваларида от ва сифат ясовчи аффикс.
Жануби-ғарбий Наманган қипчоқ шеваларида сўз ясовчи сифатида от ва сифат ҳосил қилади.
Адабий талаффуздаги товуш шевада қандай товушга мос келади.
[в] ундошининг тушиши натижасида унли чо'зилади.
[х] ёки [ҳ] ундошининг тушиши натижасида унли чо'зиқлашади.
[п] товуши портлаш хусусиятини ёʻқотиб, жарангли лаб-лаб фрикатив [в] товушига айланади.
р товуши регрессив ёки прогрессив ассимиляцияга учрайди.
Сўз охиридаги [қ] товуши спонтан тарзда жаранглилашиб [ғ] га ўтади.
Қипчоқ шеваларида «о»лаш ҳодисаси борган сари кенгайиб бормоқда ([а > ɔ] жараёни).
Турли ҳолатда қ ва х ундошларининг алмашиниши учрайди.
[р] ундошининг тушиб қолиши натижасида ундан олдинги унли чо'зилади.
[қ] ёки [к] ундошининг тушиб қолиши билан ундан олдинги унли чо'зиқлашади.
[ғ] ундошининг тушиши натижасида унли чо'зилади.
[нг] товуши тушиб, унли чо'зиқлашади.
Арабча со'зларда айн ва ҳамзанинг тушиши натижасида унли чо'зиқлашади.
Чуқур тил орқа товушлар билан ёндош келганда [и/ı] о'рнига [э] айтилади.
Со'з бошидаги [й] товуши сонлар билан бирикиб келганда тушиб қолади.
Ўзак-негиз ва аффиксларда [и > ä] ва [й > а] ўтиши содир бўлади.
Баъзи феъл ва от формаларида [у] ўрнига [о] ишлатилади.
Биринчи бўғиндан бошқа бўғинларда [у] унлисининг лабсизланиши натижасида [ï] га ўтиши.
[э] унлиси талаффузда оғизнинг максимал ёпиқлиги сабабли [ï] га яқинлашади ва алмашади.
[ɛ] унлиси Наманган ва й-ловчи Хоразм шеваларида мустақил фонема сифатида [а, ä] унлилари ўрнида келади.
Айниқса экан, эмас ёрдамчи феълларида ҳамда сўз ўзакларида [э] унлиси [ä] га ўтади.
Ж-ловчи ва й-ловчи шеваларда [э] унлисининг лабланиш ҳолати учрайди.
Иккинчи ва кейинги бўғинларда ä унлиси редуксияга учраб ı товушига ўтади.
Редуксия натижасида ä фонемаси э унлисига ўтади.
Интервокал ҳолатда б ундоши спирантизацияга учраб в га ўтади.
Қарлуқ-чигил-уйғур, қипчоқ ва ўғуз лаҳжаларидаги кўпчилик шеваларда ф товуши ўрнига п фонемаси қўлланади.
Наманган типидаги ба'зи й-ловчи ва ж-ловчи шеваларда в > й ҳодисаси учрайди.
Кўпчилик ўзбек шеваларида т товуши спорадик равишда ч товушига ўтади.
н товуши к, қ, г, ғ ундошларидан олдин келганда нг товушига ўтади.
Сандхи ҳолатида иккинчи сўз бошидаги б ёки п товушлари таъсирида н товуши м га ўтади.
Бир бўғинли феъллар ўзагидан морфологик формалар ясалганда ўзакдаги л товуши тушиб қолади.
р товуши факултатив-спорадик равишда й товушига алмашади.
р товуши л товушига алмашади.
р товуши спорадик равишда в товушига о'тади.
р фонемаси о'закларда ва аффиксларда тушиб қолади.
Со'з бошида ва со'з охирида й товуши спорадик тушиб қолади.
Со'з охирида (аффикслардан олдин ҳам) к товуши й товушига о'тади.
Со'з охирида к ундоши спонтан жаранглилашиб г га о'тади.
г товуши о'рнида тил о'рта жарангли й товуши қо'лланади.
Й-ловчи шеваларда [нг] товуши [й] товушига ўтади.
[қ] товуши спирантизацияга учраб [х] га ўтади.
Ж-ловчи ва қисман й-ловчи шеваларда сўз бошидаги ҳ товуши тушиб қолади.
Унли ва сонор товушлар ёки сандхи ҳолатдаги унли товушлар ўртасида ҳ товуши й товушига алмашади.
Сўз ўртасидаги [рд] бирикмаси [дд] га регрессив ассимиляцияга учрайди.
Сўз ўртасида [рн] бирикмаси [нн] га регрессив ассимиляциялашади.
Тошкент ва Наманган шеваларида [шс] бирикмаси [сс] га айланади.
Сўз ўртасида [рс] бирикмаси [сс] га айланади.
Сўз охиридаги қ товуши ўрнида р айтилади.
Наманган шевасида 'оч-' фе'лида ч товушининг ш товушига о'тиши кузатилади.
Олдинги қатор, лабланмаган, тор ёлашмаган э товуши қўлланади.
[р] ундоши о'зидан кейин келган барча тил олди ундошларига то'лиқ сингиб (ассимиляцияга учраб) кетади.
Э унлиси шаҳар ва шаҳар типидаги шеваларда бироз ёпиқроқ, қипчоқ лаҳжасида эса очиқроқ талаффуз этилади.
Урғусиз бўғиндаги у ва ў фонемаларининг кучсизланиб редуксияга учраши.
Со'з бошида ёки о'ртасида ä унлисининг э товушига о'тиши.
Регрессив ассимиляция натижасида рл бирикмаси лл га айланади.
Регрессив ассимиляция натижасида чс бирикмаси сс га айланади.
Регрессив ассимиляция натижасида рз бирикмаси зз га айланади.
Спирантизация (қ нинг ҳ/х га ўтиши).
Умлаут (регрессив ассимиляция) натижасида аффиксдаги олд қатор унли таъсирида асосдаги орқа қатор унли олд қатор унлига айланади.
Ёндош келган ундош товушнинг нутқда талаффуз қилинмаслиги натижасида унли чо'зилади.
О'зак ва аффиксларда қ-к о'рнида г'-г ундошларининг сақланиши.
Умлаут ҳодисаси: биринчи бо'г'индаги а/ä унлисининг иккинчи бо'г'индаги тор унли та'сирида э га о'тиши.
р ундоши ўзидан кейин келган тил олди ундошларига тўлиқ сингиб (ассимиляциялашиб) кетади.
Р товуши тил олди ундошларидан олдин келганда тўлиқ регрессив ассимиляцияга учрайди.
Чуқур тил орқа, сирғалувчи, жарангсиз ундош товуш тушириб қолдирилган.
Қўқон, Наманган ва Марғилон шеваларида о унлисининг лабланиши кучли бўлиб, ў (ў) га яқин талаффуз қилинади.
Наманган шевасида сўзнинг иккинчи бўғинида ҳам о, ў кела олади.
Сўз бошидаги у унлиси ўрнига и айтилиши.
Сўз охиридаги а унлиси Наманган шевасида и тарзида айтилади.
Сўз охиридаги 'рд' товуш бирикмаси тушиб ёки қисқариб 'т' тарзида айтилади.
Қипчоқ лаҳжасига мансуб ж-ловчи шеваларда сўз бошида ва айрим позицияларда адабий й товуши ўрнига ж қўлланади.
"Ж"ловчиларда сўз бошида й ундошининг дж га ўтиши.
"Й"ловчиларда сўз боши, ўртаси ва охирида й ундошининг орттирилиши (пайдо бўлиши).
"Ж"ловчиларда сўз бошида й ва дж ундошининг тушиши.
Жарангссиз сирғалувчи тил олди с ундошининг жарангссиз сирғалувчи бўғиз ундоши ҳ га алмашиши.
Жарангссиз сирғалувчи ш ундошининг бўғиз ундоши ҳ га алмашиши.
т ундошининг бўғиз ундоши ҳ га алмашиши.
Сўз охирида ёки интервокал ҳолатда б ундоши п ундошига алмашиши мумкин.
ч ундоши ҳ ундошига алмашиши кузатилади.
Умлаут ҳодисаси учрайди.
лд комплекси дд бўлиб ассимиляциялашади: кеддı (келди).
Қаратқич ёки тушум қо'шимчасидаги н ундошининг олдинги ш ундошига то'лиқ прогрессив ассимиляцияланиши.
Э. Д. Поливанов о'збек шеваларини учта асосий лаҳжага бо'лган: 1) Чиг'атой лаҳжаси (эронлашган ва эронлашмаган типлар); 2) О'г'уз лаҳжаси (Жанубий Хоразм ва Шимолий о'г'уз гуруҳлари); 3) Қипчоқ лаҳжаси (О'рта Хоразм, Шимолий Хоразм, О-ловчи, Қурама ва Шимолий о'збек шевалари типлари).
Биринчи бо'г'индаги қуйи ко'тарилиш а/ä унлиларининг иккинчи бо'г'индаги юқори ко'тарилиш и унлиси та'сирида э га о'тиши. Наманганда учрайди, Андижонда қолдиқлари бор, Тошкент ва Марг'илонда учрамайди.
Фарг'она, Тошкент, Қарши ва Шимолий о'збек гуруҳлари ҳамда уларга қарашли диалектларга бо'линади.
Ҳозирги-келаси замон фе'л формаларида интонация ко'тарилиб бориб, охирги бо'г'инда бирдан пасаяди ва ултра чо'зиқлик ҳосил бо'лади.
Урғусиз бўғиндаги жарангсиз ундошлар ўртасида [у] ва [ü] фонемалари кучсизлашади ва редуксияга учрайди.
Наманган шевасида [ɔ] унлиси айрим сўзларда кучли лабланиб айтилади.
Унли ва ундош товушларнинг сўз ўзаги, аффикс қўшилиши ҳамда сандхи ҳолатларида тушиб қолиши.
Талаффузни осонлаштириш мақсадида бўғинлардаги товушларнинг қисқариши ва тушиб қолиши.
Қорлуқ лаҳжаси учта асосий гуруҳга ажратилади: 1. Фарғона гуруҳи (Наманган, Андижон-Шаҳрихон, Ўш-Ўзган, Марғилон-Қўқон диалектлари); 2. Тошкент гуруҳи (Тошкент ва Жиззах диалектлари); 3. Қарши гуруҳи (Қарши ва Самарқанд-Бухоро диалектлари).
Қипчоқ лаҳжаси ҳудудий жиҳатдан беш гуруҳга бўлинади: 1) Шарқий гуруҳ (Самарқанд шарқи, Бекобод, Жиззах, Сирдарёнинг бир қисми); 2) Ғарбий гуруҳ (Самарқанд ғарби, Навоий); 3) Фарғона гуруҳи (Фарғона водийси туманлари); 4) Жанубий гуруҳ (Қашқадарё, Сурхондарё, Жанубий Тожикистон); 5) Шимолий Хоразм гуруҳи (Шимолий Хоразм, Қорақалпоғистон).
Қарлуқ-чигил-уйг'ур лаҳжаси то'ртта асосий гуруҳга бо'линади: 1. Фарг'она гуруҳи (Наманган, Андижон-Шаҳрихон, О'ш-О'зган, Марг'илон-Қо'қон), 2. Тошкент гуруҳи, 3. Қарши гуруҳи (Қарши, Самарқанд-Бухоро), 4. Шимолий о'збек гуруҳи (Иқон-Қорабулоқ, Туркистон-Чимкент).
Қарлуқ-чигил-уйғур лаҳжасида унлилар сони 6 тадан 10 тагача етади. Тошкент, Самарқанд-Бухоро, Қарши, Хўжанд, Чуст, Водил, Жиззах шеваларида 6 та, Қўқон ва Марғилон шеваларида эса 7 та унли фонема мавжуд.
Қарлуқ-чигил-уйғур лаҳжасида унли товуш уйғунлиги ёки оҳангдошлик ҳодисаси учрамайди. Унлилар сони 6-8 тадан ошмайди.
Ёнма-ён келган унлилардан бирининг тушиб қолиши ва со'зларнинг қисқариб бирикиши.
Сўз таркибидаги ундош товушларнинг ўзаро ўрин алмашиниши.
Эгалик қўшимчалари ўзак ва негизларнинг қаттиқ-юмшоқлиги ҳамда лабланган-лабланмаганлигига қараб қарийб 60 хил кўринишда турланади.
-лä кўрсаткичи кўп шеваларда якка шахсга нисбатан ҳурмат маъносини ифодалаш учун қўлланади.
Қорақалпог'истондаги о'збек шеваларига қорақалпоқ ва қозоқ тилларининг, Тошҳовуз о'збек шеваларига туркман тилининг, шимолий о'збек шеваларига қозоқ тилининг, Қирг'изистондаги о'збек шеваларига қирг'из тилининг, Самарқанд, Бухоро, Наманган, Сариосиё ва Тожикистондаги о'збек шеваларига тожик тилининг та'сири кучлидир.
Шаҳар ва шаҳар типидаги шевалардан ташқари шеваларда лингвал (танглай) ва лабиал сингармонизм амал қилади. Ўзбек шеваларида лабиал уйғунлик асосан дастлабки икки бўғинда учрайди.
Қарлуқ лаҳжаси то'рт гуруҳга бо'линади: 1. Фарг'она гуруҳи (Наманган, Андижон-Шаҳрихон, О'ш-О'зган, Марг'илон-Қо'қон диалектлари); 2. Тошкент гуруҳи; 3. Қарши гуруҳи (Қарши, Самарқанд-Бухоро диалектлари); 4. Шимолий о'збек гуруҳи (Иқон-Қорабулоқ, Туркистон-Чимкент диалектлари).
Турк-Барлас лаҳчаси то'рт асосий шевага бо'линади: Сайрам-Чимкент шеваси, Тошкент-Хос шеваси, Андижон шеваси ва Наманган шеваси.
Турли шева вакиллари бир хил ҳодисани турлича идрок этиб номлайдилар. Масалан, Сурхондарёда 'ро'мол ташлаб қо'ймоқ' унаштиришни, Хоразмда 'маҳси кийиш' турмушга чиқишни билдиради. То'йда пул бериш одати аксарият шеваларда 'қистир-қистир' деб номланади.
Наманган шаҳар, Уйчи, Чортоқ, Короскон, Учқо'рг'он, Қайқи каби қатор шеваларда умлаут ҳодисаси учрайди ва улар қарлуқ лаҳжасига киритилади. Вилоятнинг аксарият қишлоқ шевалари эса қипчоқ лаҳжасига мансуб.
Қарлуқ шеваларида сўзларнинг биринчи ва иккинчи бўғинида [ə-ɔ] модели характерлидир.
Ҳайвон номларига нисбат берилган ҳолда номланган топообектлар (Алқор, Балиқко'л, Бо'лон, Каптархона).
Андижон шевасида о-ў фақат биринчи бўғинда келса, Наманган, Қўқон, Қорабулоқ, Самарқанд, Шаҳрисабз ва Ғус шеваларида сўзнинг кейинги бўғинларида ҳам келади.
Қадимги замон ва ўрта асрларда Фарғона водийсида мис ва темир Исфара, Юқори Неса, Ғовасой, Новқот, Арслонбобо, Оҳангарон каби жойлардан олинган. Фарғоналик усталар а'ло сифатли темир ва пўлатдан қуроллар ясаганлар.
Фарғона водийси шеваларида айрим касб-ҳунар терминлари ҳудудий хусусиятга эга бўлиб, турли шаҳар ва қишлоқларда турлича аталади.
Фарғона водийси шаҳарлари (Наманган, Андижон, Марғилон, Қўқон) металлсозлик касб-ҳунар лексикасида бир қанча тушунчалар ўзаро ҳудудий синонимлар воситасида номланади.
Жануби-ғарбий Наманган ҳудудидаги туб аҳоли шевалари қарлуқ ва қипчоқ лаҳжаларига ҳамда аралаш шевалар гуруҳига бўлинади.
Мингбулоқ туманининг Жомашов шаҳарчаси, Дамкўл-Маззанг ва Гулбоғ қишлоқлари аҳолиси нутқида қарлуқ ва қипчоқ лаҳжаси унсурлари баравар қўлланади.
Контраст жуфт унлиларнинг мавжудлиги ва бунинг натижасида сингармонизмнинг сақланиши, яъни асос ва аффиксал морфемаларда унлиларнинг уйғунлашиши.
Сўз бошида келган ўрта кўтарилиш унлиларининг дифтонглашуви.
Қисқа-чўзиқ унлилар маъно фарқламайди, аммо ундош товушларнинг тушиб қолиши сабабли чўзиқлик мавжуд.
Қипчоқ шева ундошлари ўзининг коррелятив белгиларини, асосан, сўз бошида сақлаб қолади ва кучли позицияга эга бўлади. Интервокал ҳолатда б ва п ундошлари кучсиз позицияда бўлади.
Наманган қипчоқ шеваларида фонемаларнинг турли факултатив вариантлари ўзаро жуфтлик ҳосил қилиб, ма'нога та'сир этмаган ҳолда ўзаро алмашиб кела олади.
Самарқанд ва Бухоро шеваларида ўзбек ва тожик сўзларининг ўзаро аралашмаси кузатилади ҳамда аҳоли икки тилда сўзлаша олади.
Фарғона тип шеваларда [ъ≈ь], [ү≈у], [ө≈о] жуфт унлилари мавжуд.
Самарқанд-Бухоро тип шеваларнинг шаҳар ва айрим қишлоқларида яшовчи вакиллари икки тилли бўлиб, ўзбек ва тожик тилида сўзлашадилар, тожик тили таъсири кучли.
Умлаутли шеваларда лабланиш ҳодисаси аниқ сезилиб туради.
Товушларнинг тушиши ва тор унлиларнинг қисқариши ҳодисаси.
Наманган гуруҳ шеваларида гап бо'лакларининг бир неча хил тартиб вариантлари учрайди.
Қипчоқ шеваларида «о»лаш ҳодисаси борган сари кенгайиб бормоқда; бу ҳодиса шу шевалар материали заминида, қо'шни «о»ловчи шевалар ва адабий тил та'сирида мустаҳкамланиб бормоқда.
«Сўта» — 1 та натижа · ҳаммаси
| Шевада | Адабий тилда / изоҳи | Қаерда | Манба |
|---|---|---|---|
| Мардак | Сўта Маккажўхорининг дони олинган қисми, ўзаги ва дони олинмаган маккажўхори; сўта.
Хулласи калом, ўша дорини қўлга олганимни биламан, эшикнинг зулфи узилиб, хром этикка ўхшаган бир гурсимос устимга бостириб кирди. Мардакдек қотиб қолдим. |
Андижон, Наманган | Мусаева 2023, 184-бет |
Маълумотлар китобларнинг сканерланган матнидан (ОКР) сунъий интеллект ёрдамида ажратиб олинган ва таҳририят томонидан текширилади. Ҳар бир ёзув ёнида манба ва саҳифа кўрсатилган; «?» белгиси шакл саҳифада айнан топилмаганини билдиради.