Кўплик қўшимчаси охиридаги р товуши кучсизланиб тушиб қолади ва -ла, -лä шаклида талаффуз қилинади.
- булар → булä
- меҳмонлар → ме:монла
- бизлар → бïзлä
- сизлар → силä
- болаларнинг → болäлäнï
- уларга → улäгä
Қарлуқ 37% · Қипчоқ 62% · Ўғуз 1% — манбаларда лаҳжаси кўрсатилган ёзувлар улуши
Жиззах вилоятида ўзбек тилининг қарлуқ (й-ловчи), қипчоқ (ж-ловчи) ва қисман ўғуз ҳамда шимолий ўзбек шевалари тарқалган.
Қарлуқ шеваларида сўз таркибидаги унлиларнинг бир-бирига мослашуви, яъни оҳангдошлик ҳодисаси ёʻқолган. Аммо Ғаллаорол ва Бахмал каби туманлардаги қипчоқ шеваларида бу ҳодиса кучли сақланган.
Фориш тумани ва шимолий ўзбек шеваларида қадимги туркий тилга хос бўлган бирламчи чўзиқ унлилар маъно фарқловчи хусусият сифатида сақланиб қолган.
Вилоятдаги қипчоқ шеваларида адабий тилдаги "й" товуши ўрнида "ж" ишлатилади (бундай шевалар "ж-ловчи" деб аталади). Шунингдек, "х" ундоши ўрнида "қ" товуши қўлланади.
Жиззах шевасида четдан кирган "ф" товушини ўзлаштириш таъсирида, аслида "п" бўлиши керак бўлган ўринларда ҳам "ф" ишлатиш (гиперкоррексия) кузатилади.
Тушум келишиги (-ни) қисқариб, -нъ, -дъ, -тъ каби шаклларда айтилади. Шунингдек, жўналиш (-га) ва ўрин-пайт (-да) келишиклари кўпинча бир-бирининг ўрнида қўлланади.
Қипчоқ шеваларида кишилик олмошларига жўналиш келишиги қўшилганда ўзига хос "маған", "саған", "оған" шакллари ҳосил бўлади.
Кўплик қўшимчаси охиридаги "р" тушиб қолиб, кўпинча "-ла" ёки "-лä" шаклида айтилади. Қаратқичли бирикмаларда эса 2-шахс эгалик аффикси тушиб қолиши мумкин.
Ҳозирги замон давом феъли қарлуқ шеваларида "-йäпти" ёки "-йäп", қипчоқ шеваларида эса "-жатïр" шаклида ифодаланади.
Ўтган замон 1-шахс кўплик шакли "-дик" ўрнига "-тïй" ёки "-дïй" бўлади. Тарихий ўтган замонда эса шахс-сон қўшимчалари тушиб қолиб, шахс фақат олмош орқали англашилади.
Келаси замон мақсад феълини ясовчи "-моқчи" қўшимчаси Жиззах шевасида "-мохчи" ёки "-мäхчи" кўринишида талаффуз қилинади.
Бу умумий тавсиф манбалардан ажратиб олинган маълумотлар асосида сунъий интеллект ёрдамида тузилган; ҳар бир банд ёнида у таянган манба ва саҳифа кўрсатилган.
Адабий тилда ёзинг: китобларда тавсифланган қўшимча, товуш ва сўз ўзгаришлари қўлланади.
Адабий тилдаги қўшимча ва шакллар бу ҳудуд шеваларида қандай қўлланиши — манбалардаги ҳар бир тавсиф алоҳида. Яшил чизиқли карталар матн айлантиришда қўлланади.
Кўплик қўшимчаси охиридаги р товуши кучсизланиб тушиб қолади ва -ла, -лä шаклида талаффуз қилинади.
Кўплик қўшимчаси кўпинча -ла шаклида бўлади.
З ундошининг таъсири туфайли кўплик қўшимчаси -äр шаклида қўшилади.
Кўплик аффикси -лä шаклида қўлланади.
Тошкент ва Жиззах шеваларида ИИ шахс ко'плик эгалик аффикси таркибидаги бурун товуши тушиб, чо'зиқлик ёки -йъз/-з шаклини олади.
3-шахс ко'плик эгалик қо'шимчасининг диалектал варианти.
Й-ловчи шеваларда тушум келишиги қисқарган -нъ ~ -дъ//-тъ шакллари орқали ифодаланади.
Тушум келишиги қўшимчаси қисқарган ва ассимиляциялашган шаклларда учрайди.
Қорлуқ-чигил-уйғур лаҳжасига оид шеваларда тушум келишиги -нï қўшимчаси билан шаклланади.
Тушум-қаратқич келишиги аффиксида н > д/т ҳодисаси учрайди.
Жўналиш келишиги кўпроқ й, м, л, р, н сонор ундошлари билан тугаган сўзларга -ä шаклида қўшилади.
Кишилик олмошларига жўналиш келишиги қўшилганда метатеза ва товуш ўзгариши орқали маған, саған, уған/оған шакллари ҳосил бўлади.
1-, 2- ва 3-шахс олмошларига жўналиш келишиги қўшилганда мақан, сақан, оқан шаклини олади.
Кишилик олмошларининг жўналиш келишиги шакли -ған қўшимчаси билан қўлланади.
Қарлуқ-чигил-уйғур шеваларида ўрин-пайт келишиги унли ва жарангли ундошлардан сўнг -дä, жарангсиз ундошлардан сўнг -тä бўлади.
Бир қатор жанубий ва марказий қарлуқ шеваларида ўрин-пайт келишиги ўрнида жўналиш келишиги қўшимчалари (-гä, -кä, -қä, -йä) қўлланади.
Кишилик олмошларининг 1- ва 2-шахс бирлик шакллари жўналиш келишигида маған, саған, уған ёки мäгäн, сäгäн кўринишида қўлланади.
Кишилик олмошларининг жўналиш келишиги шакли қипчоқ шеваларида маған, саған, оған кўринишида сақланган.
И ва ИИ шахс бирлик кишилик олмошлари ко'пчилик қарлуқ ва барча қипчоқ шеваларида 'мəн', 'сəн' шаклида қо'лланади.
ИИИ шахс бирлик кишилик олмошининг 'ул' (ол) варианти Қарноб, Турк, Жиззах, Қорабулоқ, Ниёзбоши ва қипчоқ шеваларида қо'лланади.
ИИИ шахс ко'плик кишилик олмошида р ундоши тушиб қолиб, 'улə' шаклида айтилади.
И ва ИИ шахс ко'плик олмошларига -лар ко'плик қо'шимчаси -лă, -ă шаклларида қо'шилиб келади.
Кўрсатиш олмоши сифатида бу билан бир қаторда бул шакли ҳам қўлланади; кўплик қўшимчаси қўшилганда Қарнобда л тушади (булä), Водил ва Қорабулоқда эса ўртага а орттирилади (булалар).
Ана шу кўрсатиш олмоши шеваларда қисқарган ва фонетик ўзгарган шаклларда қўлланади.
Мана шу олмоши қорлуқ шеваларида қисқа талаффуз қилинади, қипчоқда минäшу/минäши, ўғузда иншу бўлади.
Ана у олмоши Тошкент, Самарқанд, Бухоро, Шаҳрисабз, Ургут, Каттақўрғон, Қарноб, Пайшанбада ҳäйлä/ҳайло, Жиззахда ҳäвäнä, Қаршида ҳäйлäҳä, қипчоқда ҳäйлä/хäнä шаклида келади.
Аниқ ўтган замон 3-шахс кўплик шакли -лä (-ла) аффикси ёрдамида ҳосил қилинади.
Ўтган замон 1-шахс кўплик аффикси Жиззах шевасида -тïй шаклида келади.
Ўтган замон ҳикоя феъли Жиззах шевасида чўзиқ унли билан -у:дум шаклида ҳосил бўлади.
Биринчи шахс ко'плик шакли -дïй, -тïй, -лïй қо'шимчалари билан ясалади.
Иккинчи шахс ко'плик шаклида -дïз, -тïз қо'шимчаси қо'лланади.
Биринчи компоненти -иб равишдоши, иккинчи компоненти эди ёрдамчи феълидан иборат қўшма феъллар қисқариб, -увд-/-üвд- шаклини олади.
Ўтган замон давом феълининг бўлишсиз формаси бормасъйдъм шаклида айтилади.
Марг'илон, Қо'қон, Жанубий Фарг'она, Андижон, Жиззах, Каттақо'рг'он туридаги шеваларда аниқ ҳозирги замон фе'ли -йäпти шаклида ишлатилади.
Қорлуқ-чигил-уйғур гуруҳи шеваларида аниқ ҳозирги замон феъли феъл ўзагига -йäп қўшимчасини қўшиш орқали ясалади.
Аниқ ҳозирги замон феъли феъл ўзагига ёки равишдошга -ётıп/-йäтıп қўшиш орқали ифодаланади.
Қипчоқ лаҳжасида аниқ ҳозирги замон феъли -жатıр, -жäтир қўшимчалари билан шаклланади.
Келаси замон мақсад феъли Жиззах шевасида -мохчи / -мäхчи шаклларида қўлланади.
Аниқ келаси замон фе'лининг мақсад шакли қарлуқ шеваларида -моқчъ, -мäхчи, -мохчъ каби фонетик вариантларда қўлланади.
Жиззах шевасида ҳозирги замон сифатдоши қуйидагича айтилади.
Ўтган замон сифатдоши қарлуқ-чигил-уйғур, қипчоқ ва ўғуз лаҳжаларида феъл ўзагининг қаттиқ ёки юмшоқлигига қараб -гäн, -ган, -ған, -қан, -кäн каби кўринишларда қўлланади.
Қарлуқ шеваларида келаси замон сифатдоши ундош билан тугаган ўзакларга -ар, -äр, -ир, -ïр қўшиш орқали ясалади.
Ҳозирги-келаси замон сифатдоши шакли Жиззах й-ловчи шеваларида -äйкäн/-йтïкäн кўринишида қўлланади.
Ҳозирги замон равишдоши шакли унли ёки ундош билан тугаган феъл ўзакларига қўшилади ва кўпинча жуфт/такрор ҳолда келади.
Қипчоқ лаҳжасининг айрим шеваларида буйруқ-илтимос ма'носини билдирувчи -ғин, -гин ўрнида фе'лга ёки равишдошдан кейин -ғай, -гäй қўшимчаси қўлланади.
Шахссиз, шахси нома'лум ва ҳамма учун умумий бўлган буйруқ майли шакли қорлуқ-чигил-уйғур лаҳжасида ушбу вариантларда ясалади.
Ём шевасида истак майли -äний шаклида ифодаланади.
Қипчоқ шеваларида истак феълининг кўплиги ушбу қўшимчалар билан шаклланади.
Шарт майли И шахс ко'плик шаклидаги -к о'рнига -й қо'лланади.
Жиззах шевасида сўроқ юкламаси кесимлик аффиксидан олдин келади.
-да юкламаси Жиззах шевасида -тä шаклида келади.
Жиззах шевасида орттирма нисбат ясовчи -ир аффикси ўрнига -ўр айтилади.
Чегара маъносини билдирувчи равиш ясовчи аффикс -гäчä шаклида бўлади.
Ко'рсатиш олмошларининг бирикувида элизия ҳодисаси юз бериши.
Адабий талаффуздаги товуш шевада қандай товушга мос келади.
Шевага ёт бўлган [ф] товушини ўзлаштириш оқибатида [п] қўлланиши лозим бўлган ўринларда ҳам [ф] ишлатилади (гиперкоррексия).
Қипчоқ лаҳжасини ташкил этувчи шеваларда х ундоши қ ундоши билан алмашиниб қо'лланилади.
Адабий тилдаги очиқ о билан айтиладиган ба'зи сўзлар шеваларда ä билан айтилади.
р ундош товушидан олдин ï, и, у, о унли товушлари қо'шилади.
Ёнма-ён келган икки ундош ўртасида а, и, у каби унлиларнинг орттирилиши (эпентеза).
Со'з охиридаги қатор ундошлар таркибидаги т тушиб қолади.
Сўз охиридаги фт бирикмаси п тарзида талаффуз этилади.
Сўз охиридаги д ундоши тушиб қолади.
Сўз охиридаги қ ундоши тушиб қолади.
Мураккаб ассимиляциянинг тўлиқсиз шаклида чн бирикмаси шт га айланади.
Қипчоқ лаҳжасида адабий тилдаги й ўрнида ж қўлланади (масалан, -ётир > -жатıр).
Буйруқ шакли сўзларнинг охири л товуши билан тугаган бўлса, буйруқ қўшимчалари қўшилганда ёки қўшилмасдан ҳам бу товуш тушиб қолади.
Бирламчи чо'зиқлик ург'унинг дастлабки бо'г'инга тушиши хусусияти билан бог'лиқ ҳолда сақланиб қолган.
Андижон шевасидаги ў-о товушлари Қўқон ва Жиззах шеваларида у-ü га тўғри келади.
Со'з охиридаги к ундоши й га о'тади (Тошкент, Жиззах шеваларидаги каби).
а унлиси орқа қатор варианти бо'лмай, олд қатор ə тарзида талаффуз этилади.
Инкор фе'ли шаклидаги -май- о'рнида ба'зан ъ (ı) товуши қо'лланади.
Биринчи бо'г'индаги о (ͻ) унлиси о'рнида ə унлиси қо'лланади.
Ундошларнинг тушиб қолиши натижасида иккиламчи чо'зиқ унлилар ҳосил бо'лади.
Со'з о'ртасида й товуши орттирилиб, дифтонглашиш юз беради.
Фарг'она, Тошкент, Қарши ва Шимолий о'збек гуруҳлари ҳамда уларга қарашли диалектларга бо'линади.
Қадимги туркий бирламчи чўзиқ унлилар Жанубий Хоразм ва Шимолий ўзбек гуруҳидаги айрим шеваларда (Иқон, Қорабулоқ) маъно фарқловчи мустақил фонема сифатида сақланган.
Самарқанд-Бухоро ва Қашқадарё водийси шеваларида жо'налиш ва о'рин-пайт келишиклари бир-бирининг о'рнида қо'лланади (-да о'рнига -га; -га о'рнига -да). Жиззах шевасида ҳам қисман учрайди.
Тошкент шевасида 1-шахс ко'плигида, Жиззах шевасида эса 2-шахсда қаратқич-қаралмиш муносабатида қаралмишдаги эгалик аффикси тушиши мумкин.
Жиззах шевасида тарихий ўтган замон шаклида барча шахсларда (бирлик ва кўплик) феълга шахс-сон аффикси қўшилмай, шахс фақат олмош билан кўрсатилади.
Қорлуқ лаҳжаси учта асосий гуруҳга ажратилади: 1. Фарғона гуруҳи (Наманган, Андижон-Шаҳрихон, Ўш-Ўзган, Марғилон-Қўқон диалектлари); 2. Тошкент гуруҳи (Тошкент ва Жиззах диалектлари); 3. Қарши гуруҳи (Қарши ва Самарқанд-Бухоро диалектлари).
Қипчоқ лаҳжаси ҳудудий жиҳатдан беш гуруҳга бўлинади: 1) Шарқий гуруҳ (Самарқанд шарқи, Бекобод, Жиззах, Сирдарёнинг бир қисми); 2) Ғарбий гуруҳ (Самарқанд ғарби, Навоий); 3) Фарғона гуруҳи (Фарғона водийси туманлари); 4) Жанубий гуруҳ (Қашқадарё, Сурхондарё, Жанубий Тожикистон); 5) Шимолий Хоразм гуруҳи (Шимолий Хоразм, Қорақалпоғистон).
Фориш туманидаги боғдонликлар шеваси билан жанубий хоразмликлар ёки шимолий ўзбек шевалари (Қорабулоқ, Иқон) ўртасида фонетик ва грамматик жиҳатдан ўхшашликлар мавжуд.
Қирқ, сарой, эгаллаорол, жўш, найман, қўнғирот, хитой, қипчоқ, қорақалпоқ, бахмал, минг, буркут каби шевалар бирлашиб, ўзбек тилининг қипчоқ диалектини ташкил қилади.
Тошкент, Паркент, Пискент, Қарноб шевалари о'заро умумий хусусиятга эга. Шунингдек, жанубий Хоразм, шимолий Бухоро, Фориш-Бог'дон ва шимолий о'збек шевалари ҳам о'заро умумий тил хусусиятларига эга эканлиги та'кидланади.
О'збек миллий тилига Тошкент-Фарг'она ёки кенг ма'нода қарлуқ-чигил-уйг'ур лаҳжаси асос бо'лди. Бу лаҳжага Тошкент, Фарг'она, Марг'илон, Самарқанд, Бухоро, Андижон, Жиззах, Каттақо'рг'он каби шаҳар шевалари киритилади.
Тошкент, Жиззах, Каттақўрғон, Самарқанд, Бухоро, Қарноб шеваларида 6 та унли фонема, Фарғона шеваларида 3 та кенг унли (ä, å, а), қипчоқ ва ўғуз шеваларида эса 9-10 тадан унли фонема мавжуд.
О-ланувчи шаҳар шеваларида оҳангдошлик ҳодисаси ё'қолган, унлилар сони 6-7 та бо'лади.
Қарлуқ-чигил-уйғур лаҳжасида унлилар сони 6 тадан 10 тагача етади. Тошкент, Самарқанд-Бухоро, Қарши, Хўжанд, Чуст, Водил, Жиззах шеваларида 6 та, Қўқон ва Марғилон шеваларида эса 7 та унли фонема мавжуд.
Самарқанд вилояти шевалари даставвал икки гуруҳга бўлинади: 1. Й-ланувчи гуруҳ (шаҳар ва айрим этник гуруҳлар шевалари); 2. Ж-ланувчи гуруҳ (шарқий ва ғарбий кичик гуруҳларга бўлинган қишлоқ қипчоқ шевалари).
Қарлуқ-чигил-уйғур лаҳжасида унли товуш уйғунлиги ёки оҳангдошлик ҳодисаси учрамайди. Унлилар сони 6-8 тадан ошмайди.
Сўз охиридаги урғусиз унли ёки бўғиннинг талаффузда тушириб қолдирилиши, асосан ўзлашма сўзларда кузатилади.
Ёнма-ён келган унлилардан бирининг тушиб қолиши ва со'зларнинг қисқариб бирикиши.
Сўзлар ўртасида иккита бир хил ундош товушларнинг қўшалоқ ҳолда келиши ёки аксинча ёʻқолиши.
Қипчоқ лаҳжаси вакиллари О'збекистон Республикасининг Тошкент вилояти, Сирдарё, Самарқанд, Навоий, Қашқадарё, Сурхондарё, Жиззах вилоятларида яшайдилар.
О'г'уз лаҳжаси вакиллари О'збекистон Республикасининг Хоразм вилояти, Қорақалпог'истон Республикаси, Фориш, Олот, Қорако'л туманларида яшайдилар.
Профессор Е.Д. Поливанов о'збек лаҳжаларини 'эронлашган' (сингармонизмсиз: Тошкент-Бухоро ва Фарг'она то'далари) ҳамда 'эронлашмаган' (сингармонизмли: қипчоқ, туркманлашмаган шимолий о'збек, туркманлашган ва қозоқлашган гуруҳлар) деб таснифлаган.
Вилоятнинг жанубий-ғарбий ва шимолий-ғарбий томонидаги қипчоқ шеваларида танглай сингармонизми кучли.
Қарлуқ шеваларида сўзларнинг биринчи ва иккинчи бўғинида [ə-ɔ] модели характерлидир.
Қадимги туркий тилнинг табиати билан бог'лиқ бо'лган бирламчи чо'зиқлик сақланиб қолган.
Жиззах шевасида тарихий узоқ ўтган замон феълининг барча шахсларида шахс-сон аффикслари қўшилмай, бир хил шаклда ишлатилади.
Академик Решетов тарихий-лингвистик жиҳатдан о'збек тилини 3 та катта гуруҳга ажратади: Қорлуқ-чиг'ил-уйг'ур Й-ловчи о'збек шевалари, Қипчоқ Ж-ловчи о'збек шевалари ва О'г'уз диалектлари.
Туркий тилларнинг дастлабки даврларидаги биринчи бо'г'индаги бирламчи чо'зиқлик ҳозирги Хоразм, Фориш ва шимолий о'збек шеваларида сақланиб қолган; Сарой маҳалласи шевасида бирламчи чо'зиқлик учрамайди, аммо иккиламчи чо'зиқлик фаол қо'лланади.
«Маймунжон» — 1 та натижа · ҳаммаси
| Шевада | Адабий тилда / изоҳи | Қаерда | Манба |
|---|---|---|---|
| Маржон | Маймунжон Маймунжон.
Бу пайт Қодирбек ҳам, Орзугул ҳам Райҳон чечаларига маржон тергали сойга эниб кетишган эди. |
Фориш | Мусаева 2023, 184-бет |
Маълумотлар китобларнинг сканерланган матнидан (ОКР) сунъий интеллект ёрдамида ажратиб олинган ва таҳририят томонидан текширилади. Ҳар бир ёзув ёнида манба ва саҳифа кўрсатилган; «?» белгиси шакл саҳифада айнан топилмаганини билдиради.