Қидирув

от 1. 1 Аёлларнинг икки чаккасида, қулоқлари атрофида жингалак ҳолда осилиб тушган жамалаги.

Ғуломжон қизнинг чап қулоғини тўсиб турган жингалак зулфига тикилиб тўхтади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Қора зулфим эшилгандир тол-тол, Келган ҳоким, бу сўзларга қулоқ сол. — Ширин билан Шакар

2. Умуман, қизларнинг сочи, кокили.

Унинг [қизнинг] қора зулфи пар ёстиқнинг турли томонига тартибсиз суратда тўзғиб кўзлари бир нуқтага тикилган. — А. Қодирий, Утган кунлар

Наврўзда қизалоқлар толбаргдан кокил, бинафшадан исирға, қоқилардан зулф қилиб, чамбар тақадилар. — Газетадан

от Зулф, гажак, жамалак.

Келин ой, келин дейишади, зулфагин шамоллар ечади. — Фолклор

сфт. Қулф осиш ёки эшикни берки-тиш учун эшикка ва унинг кесакисига, икки табақали эшикда \ар икки табақага ўрнатиладиган кичкина ҳалқасимон темир ва унга осилган занжир.

Туробжон эшикдан ҳовлиқиб кирар экан, яктагининг енги зулфинга илиниб, тирсаккача йиртилди. — А. Қаҳҳор, Анор

У [Мунаввар] эшикнинг зулфинини туширди-да, эрига ёʻл берди. — С. Анорбоев, Меҳр

Бир маҳал Назиранинг қўли эшик зулфинига тушди-ю, зарб билан ўзига тортди. — Д. Нурий, Осмон устуни

от 1. Муҳаммад(сав)нинг Бадр жангида қўлга туширган икки учли шамшири; кейинчалик Ҳазрат Алига, сўнг бошқа халифаларга ўтган.

Бошимга Ҳазрати Алининг муборак зулфиқорлари келган-да ҳам, ҳаққ-у ҳақиқатдан юз ўгирмоқ одатим ёʻқ. — А. Қаҳҳор, Тобутдан товуш

Ҳазрат Алининг дулдули ва зулфиқори олдида баланд тоғлар ҳам, қирғоғи кўз илғамас дарёлар ҳам тўсиқ бўлолмаган эмиш. — Н. Сафаров, Оловли излар

2. Умуман, кескир, ўткир (қилич ҳақида).

Четда ётар чувалган салла, Заррин қинли зулфиқор қилич. — М. Али, Боқий дунё

3. Зулфиқор (эркаклар исми).

сфт. фолк. Гажакдор, гажакли.

Зулфакдор қиз.

Бу сўзларни айтма, Гулгун зулфакдор, Мен ҳам ўз юртимда даврон сураман. — Ширин билан Шакар

Зулфия (1915—1996) — таниқли ўзбек шоираси.