sft. 1. Tanani yaxshi isitmaydigan, yupqa, yengil-yelpi (kiyim haqida).
Yupun chopon.
Qish sovuq va loygarchilik keldi. Mening ustim yupun, kavushimning bir jagʻi yirtilgan edi. — M. Muhammadjonov, Turmush urinishlari
[Kamolning] Soqol-moʻylovi oʻsgan, kiyim-boshi yupungina. — H. Nazir, Koʻkterak shabadasi
Yoʻqchilikdan boʻlsa kerak, har qalay, Doʻst yoshligida yupun kiyinardi — M. Joʻra, Iztirob
2. Ust-boshi xarob, kambagʻal; qashshoq.
Kir, yupun odamlar hansirab, kalovlanib, bukilib borishardi. — Oybek, Quyosh qoraymas
Mehnat ahli yupun, yalangʻoch, Chapatiga boʻldilar muhtoj. — Gʻayratiy
3. koʻchma Qiyinchilikda qolgan; nochor, xarob.
Bolalik, gʻarib va yupun kunlardan beri doʻst boʻlgan Oxunboboyevning ishonchiga loyiq ish qiloldimmi, keksayganimda beobroʻ, sharmanda boʻlib qolamanmi?! — S. Ahmad, Qadrdon dalalar
Xarob, yupun, talangan qishloqning iztirobbaxsh manzarasi goʻyo Polvonning koʻksiga oʻz dardini qoʻyardi. — Oybek, Quyosh qoraymas