Қидирув

от 1. (кўпроқ оддий сўзлашувга хос)

2. 1 Иш, хизмат; меҳнат.

Оғир юмуш. Рўзғор юмушлари.

Қайната билан қайнананинг уйдаги юмушлари ҳар куни эрталабдан кечгача келинга ибратли ва инсофли хотин қандай бўлиши тўғрисида насиҳат қилиш эди. — Ш. Рашидов, Қудратли тўлқин

Елкага баҳор офтоби тегиб, деҳқоннинг юмуши кўпайиб қолган. — С. Маҳкамов, Катта рулда

3. Вазифа, топшириқ.

Паст баҳо асло олма, Пок юзингга доғ солма. Уйингга берса юмуш, Лозимдир ёзиб қўйиш. — Қ. Муҳаммадий

Оиланинг ҳар бир аъзоси ўз иши, юмуши билан машғул. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Отабек меҳмонларни танчага ўтқазиб, фотиҳадан сўнг Ҳасаналидан сўради: — Баъзи юмушлар буюрсам [Ҳасанали:] Буюрингиз, ўғлим. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

1. Dokunulduğunda veya üzerine basıldığında çukurlaşan, eski biçimini kaybeden, katı karşıtı.ЮМШОҚ

2. Kolaylıkla bükülen, sert karşıtı.

сфт. Иш, юмуш билан машғул, иш билан банд, ишли.

Юмушли одам.

от с. т. Бирор иш билан шуғулланувчи, бирор вазифани бажарувчи; ишчи, хизматчи.

Ҳар ёқда питирлаб юрган юзларча юмушчилар, навкарлар уни жилла кўзга ташлатмас эди. — Ойбек, Навоий

от кам қўлл. Меҳнаткаш; ишчан.

Юмушкор йигит.

Қаюм Ёʻлдошев ювош, юмшоқ сўзлигидан юмушкор, тўғри одамдек кўринган эди. — Муштум

сфт. Ишсиз, иш қилмайдиган.

Юмушсиз одам. Бир кун ҳам юмушсиз туролмайман.