sft.
1.
Xonakilashmagan, tabiat quchogʻida erkin hayot kechiruvchi (hayvon, parrandalar haqida).
Yovvoyi mushuk. Yovvoyi kaptar. Yovvoyi echki.
2.
Madaniylashtirilmagan, oʻz holicha, tabiiy holatda oʻsadigan; zararli, ziyon keltiruvchi.
Yovvoyi olma.
Xilma-xil yovvoyi gullar tevaragida rang-barang kapalaklar bazm quradi, asalarilar gʻuvullaydi. — J. Abdullaxonov, Oriyat
Sidiqjon kattakon yovvoyi jiyda tagida toʻxtab, Sharofatni kutdi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
Darhaqiqat, salgina xotirjam boʻldingmi, yovvoyi oʻtlar oʻsib ketadi-yu, gʻoʻzalarni siqib tashlaydi. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli
3.
Oʻzlashtirilmagan, ishlanmagan (yer-joy haqida).
Ilgari bu yerlar ham jarliklar, yovvoyi sayhonliklardan iborat edi. — Gazetadan
Yovvoyi choʻl buyuk kenglikda Menga borin ochib tashladi. — Sh. Rahmon, Yurak qirralari
4.
Qoʻrqinchli, vahimali, dahshatli.
Yovvoyi ovoz.
Boʻron yovvoyi bir kuch bilan oʻkirardi. — S. Anorboyev, Oqsoy
Sharif tarraning yovvoyi chinqirigʻini eshitgandek boʻldi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
5.
Madaniyatning ibtidoiy bosqichiga xos; qoloq.
Sahroda arablarning badaviy degan yovvoyi toifasi bor ekan. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
6.
koʻchma
Odamga aralashmaydigan; begona, odamovi, yot.
Odamlardan qochaman, Yovvoyi bir holim bor! — Mirtemir
