Qidiruv

fl. 1. Yorugʻ boʻlmoq, yorimoq.

Kun yorishdi.

Hamma yoq sutdek yorishdi. — S. Ahmad, Hukm

Tong allaqachon yorishib, koʻchalar odamga toʻlgan. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Oftob yana yorishdi. — A. Qahhor, Ming bir jon

2. koʻchma Xursandlik, shodlik alomati paydo boʻlmoq (yuzda va koʻzda).

Murzin xuddi shu soʻroqni kutib turgandek yorishib ketdi. — Shuhrat, Shinelli yillar

— Ha-a, Joʻraxon! — dedi birdan yorishib Gʻulomjon. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

3. Yengil tortmoq; tuzalmoq, sogʻaymoq.

Qutidor qizning peshonasini ushladi: — Ey-ha Kumush, hali issigʻing bor, — dedi u. —Oʻzingni teja, qizim, oʻrningni qalin qilib, burkanib yot, terlasang, yorishasan, qizim. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

[Joʻrabek] Dushanba, seshanba kunlari safro tashlab, ruhi yorishgan kishidek ancha yengil tortdi. — Mirmuhsin, Qulamas qoya

fl. 1. Chopib, kesib, boʻlaklarga ajratmoq, boʻlmoq.

Toʻnka yormoq.

Kimdir qars-qars oʻtin yoradi. — S. Ahmad, Hukm

Azonda otni minib, toqqa joʻnadim. Togʻamni oʻtin yorayotgan yerida topdim. — Sh. Xolmirzayev, Yoʻllar, yoʻldoshlar

2. Kesmoq, tilmoq.

Oyi, nima qilay, soʻzimga ishonmasangiz, pichoq bilan koʻksimni yorib koʻrsataymi? — Oybek, Tanlangan asarlar

U qoʻlini boʻshatgan choqdayoq Otabek Homidning qornini shir ettirib yorib yuborgan edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

3. Chaqa qilmoq; darz ketkizmoq.

Tuxumni yormoq. Kichkina tosh bosh yorar. — Maqol

Otam, oʻyin qizigʻida yutqazishga yutqazib qoʻyib, keyin oʻzini urdi, peshonasini yordi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

4. -ib qoʻshimchali ravishdosh shaklida “oʻtmoq”, kirmoq, chiqmoq feʼllari bilan kelib, qarshilik, toʻsiq, gʻov va shu kabilarni yengish maʼnosini ifodalaydi.

Toʻdani yorib kirmoq. Qurshovni yorib chiqmoq.

Mirshablar orasidan uchta yosh bola yorib oʻtib, mingboshining kimxob toʻniga, oyogʻiga osildi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Norjon bilan Elmurod u yoqdan-bu yoqqa tipirchilab, oldinga yorib oʻtmoqchi boʻlishdi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

1. Dilga yaqin kishi; Xamdam, doʻst, muhib; yordamchi. m . . Ajdodlarimiz qissasi

Ziyofatga oʻrtoqlar, yor va birodarlar kelishdi

Ostimizda oʻynar otlar, Har kim oʻz koʻnglini shodlar, Doʻstu yor, yaxshi ulfatlar, Nuktadonlar, xush qol endi — "Erali va Sherali"

nihoyat, zafar ularga [massagetlarga] yor boʻlib, dushmanni orqaga sura boshlashdi — M. Osim

Arvohlar yor, pirlar madadkor boʻlib, ovimiz baroridan kelsin — Hamza

2. Sevgili, maʼshuq, maʼshuqa

Vafodor yor

Yor, muncha zor etding meni? — S. Abdulla, Tohir va Zuhra

Men keltirgan atlasni Yorim solmas sandiqqa — "Qoʻshikdar"

fl. 1. Yorugʻ, ravshan boʻlmoq; charogʻon boʻlmoq.

Sham nuridan xona ichi yoridi.

Oʻrdaning charogʻchisi darboza yaqinidagi mashʼala yogʻochiga oʻt berib, butun oʻrda ichi yorib ketdi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

2. Yorishmoq (tong haqida.

Subh azoni aytilib, sekin-sekin tong yorib bordi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

ot 1. Mayda qadam tashlab, tez yuradigan (ot, eshak haqida).

[Mingboshi] Eng yaxshi zar choponini kiyib, tilla kamarini bogʻlab, uzun qilichini osib, saman yoʻrgʻani minib, yoʻlga chiqdi. Choʻlpon, — Kecha va kunduz

Gulnoraning dadasi qishgacha minib yura qol, deb yoʻrgʻa eshagini bergan. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

2. Shunday tarzdagi yurish.

Joʻra, bu qaynoq hayotni koʻrmaganday, koʻchaning bir chetidan ot yoʻrgʻasiga mahliyo boʻlib borardi. — H. Shams, Dushman

Yakka otning yoʻrgʻasidan chiqarmi chang? — Gʻ, Gʻulom

sft. 1. Yorilgan, darz ketgan.

Yoriq qovun.

2. ot Darz ketgan, yorilgan joy; tirqish, oraliq.

Devor yorigʻi.

Qozonga yopilgan tuvoqning yoriqlaridan bugʻ koʻtariladi. — S. Anorboyev, Oqsoy

Yerning yoriqlaridan vashillab gaz chiqib, yonib yotibdi. — P. Qodirov, Erk