sft. 1. Yirtilib ketgan, yirtilgan.
Ishtonsiz (odam) tizzasi yirtiqqa kular. — Maqol
Hammaning koʻzi Rahimning tirsagi chiqib turgan yirtiq yengiga tushdi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar
Egnida otigina qolgan juldur yaktak, yirtiq ish-ton, oyoqlari yalang — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
2. koʻchma Biror narsaning uzilib, yulinib, ochiq qolgan joyi.
Aksarining usti-boshi yupun, mahsilarining yirtiqlaridan kir paytavalari osilib turadi — Oybek, Tanlangan asarlar
Osmonni toʻldirgan bulutlarning yirtigʻidan [quyosh] birda-yarim koʻrinib qoladi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar
Ufqning bir parcha yirtigʻidan ulkan, qip-qizil quyoshning yarmi koʻrinib, botib ketdi. — S. Nurov, Narvon