сфт. 1. Ҳаётдан жуда мамнун, кайфияти жуда яхши; шод, хуррам; хушчақчақ.
Озод ёшларнинг руҳлари тетик ва ўзлари хурсанд эдилар. — Н. Фозилов, Дийдор
Ойим азбаройи хурсанд бўлганидан: — Баракалла, ўғлим! — деб елкамга қоқиб қўйди. — Ҳ. Назир, Ёнар дарё
2. Бирор кимсадан ёки нарсадан қаноат ҳосил қилган; мамнун, рози, миннатдор.
Шу ёʻсин Нодира, Моҳлар ойимдан жуда хурсанд бўлгани ҳолда, уйига қайтди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён
Элмурод уни [Давлатёрни] шундай шароитда учратганидан хурсанд бўлди — П. Турсун, Ўқитувчи
3. Хурсанд (эркаклар ва хотин-қизлар исми).