Қидирув

фл. айн. Вовилламоқ.

тақл. с. Ит вовиллаганда чиқарадиган товушни ва унга тақлидни билдиради.

Мирёқуб Мирзабобони ёнига олиб, дарвоза дарчасидан кўчага чиққан ва қишлоқ итларининг вов-вовлари ўртасида кета туриб, жоҳил сўфининг қайсарлигини синдириш учун турли-туман тадбирлар ахтарарди — Чўлпон, Кеча ва кундуз

унд. с. Оҳ-воҳни, ҳасратни, афсус-надоматни ифодалайди.

Вовайло қилмоқ. Нега булут аро боқасан, офтоб, Нега куйларда ҳам дариғ, вовайло? — Миртемир

фл. 1. Вов-вов деган овоз чиқармоқ; ҳурмоқ.

Ит вовиллади.

Ғазабланган кучукларнинг вовиллаши, томошачиларнинг қийқириши кўкни қоплайди. — Ойбек, Танланган асарлар

Изма-из келаётган Ёʻлбарс вовиллади. Ота орқасига қайрилиб қараса, салт отлиққа кўзи тушди. — С. Анорбоев, Оқсой

2. кўчма с. т. Акилламоқ, ўшқирмоқ, қопмоқ.

[Эшон:] — Сенга ким қўйибди бундай гапларни! — деб вовиллаб берди. — П. Турсун, Ўқитувчи

фл. Вовулламоқ феълининг орттирма нисбати.

фл. Вовулламоқ феълининг биргалик нисбати.