вовилламоқ

фл. 1. Вов-вов деган овоз чиқармоқ; ҳурмоқ.

Ит вовиллади.

Ғазабланган кучукларнинг вовиллаши, томошачиларнинг қийқириши кўкни қоплайди. — Ойбек, Танланган асарлар

Изма-из келаётган Ёʻлбарс вовиллади. Ота орқасига қайрилиб қараса, салт отлиққа кўзи тушди. — С. Анорбоев, Оқсой

2. кўчма с. т. Акилламоқ, ўшқирмоқ, қопмоқ.

[Эшон:] — Сенга ким қўйибди бундай гапларни! — деб вовиллаб берди. — П. Турсун, Ўқитувчи