sft.
1.
Ibtidoiy bosqichdagi, maorif, madaniyatdan uzoq, juda ham orqada qolgan; yovvoyi.
Vahshiy xalqlarda qonxoʻrlikka tamoyil zoʻr boʻladi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2.
koʻchma
Shunday shaxs, jamoa, xalq va shu kabilarga xos odat, xatti-harakat va boshqalar
Avaz koʻpdan bu vahshiy udumni oʻylab iztirob chekar, bu zabun, mehnatkash toʻda xususida bir sheʼr yozishni moʻljallab qoʻygan edi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
Bular nega bir-birlarini hech ayamay qamchi bilan savalashyapti. Shunaqayam vahshiy oʻyin boʻladimi? — K. Yashin, Hamza
3.
Jonivorlar goʻshti bilan yashovchi, insonlardan xoli togʻ, sahro va shu kabilar joylarda yashaydigan, qoʻrqinchli boʻlgan (jonivorlar haqida); yirtqich.
Har turli vahshiy jondorlarni koʻrib, Zevarxon ov qilmoqchi boʻldi. Bahrom va Gulandom
Togʻdagi vahshiy jonivorlar Murodxonni koʻrib, unga hamla qildi. — Murodxon
4.
koʻchma
Shunday jonivorlarga xos xususiyatli, inson qiyofasi yoʻq, yovuz.
Oromingni buzdi sening ham fashist degan vahshiy olomon. — A. Oripov
Padari buzrukvorining oʻlimiga koʻz tikib, tish qayrab oʻtirgan Isfandiyordek vahshiy sherbachchaga qamchi koʻtarib, Avaz gumrohlik qilmadimi? — S. Siyoyev, Avaz
5.
koʻchma
Qoʻrqinch soluvchi, balo-ofat keltiruvchi, yovvoyi.
Qoʻrqib qarar vahshiy suvlarga va dengizni aylanib oʻtar. — Sh. Rahmon
Nusratilla vahshiy koʻzlarini yiltiratib, titrab, shivirlab, yolvorgan yigʻi tovushi bilan gapirar edi. — A. Muxtor, Opa-singillar
