Поиск

und. s. Birovni choʻchitish uchun toʻsatdan, bildirmasdan aytiladigan soʻz.

Orqadan kelib vah desa, bir choʻchib tushibman.

ot 1. ayn. 1 vahima.

Oʻlimning vahmidan har dam yurak toʻlganga yigʻlayman. — Hamza

Cholning vahmi, Hasan soʻfining yerga yotib quloq solishi Gʻulomjonlarni hayron qoldirdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Uning ovozidan qoʻrqinch aralash tashvish, boya oʻzi aytganidek, vahm alomatini sezgan Sherali xoxolab yubordi. — S. Karomatov, Oltin qum

Bari chopqu oldda, Erkin, ne uchun vahm aylading — E. Vohidov, Muhabbat

Barot polvonning xotini uyda yolgʻiz; eri ham, oʻgʻli ham guzarda koʻchadagi xotinlar chuvuri, bolalar yigʻisi yuragiga vahm solardi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

2. ayn. 2 vahimali.

Keyingi kunlarni Anor-xon vahm oʻylar bilan oʻtkazdi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar

ot din. Islom aqidasiga koʻra, paygʻambarlarga farishtalar orqali Alloh tomonidan yuborilgan buyruq yoki koʻrsatmalar.

— Pay/ambar boʻlsang, xudodan nima deb vahiy keldi? — deb soʻradi hokim afandidan. — Latifalar

Tengdoshlaridan oʻychanligi va yuvoshligi bilan ajralib turadigan bu bolakayga oʻn ikki yoshida vahiy keladi. — Gazetadan

Ovozalarga qaraganda, janob eshonning qalandarxonasiga kechalari Jabroil osmondan vahiy olib kelib turar ekan — Gʻ. Gʻulom, Shum bola

ot 1. ayn. Vahima.

Bu yerda ilk bora yangragan Temur sasi, Chingiziylar boshiga solib qoʻrquv, vahmalar. — A. Oripov

Nega bu yigitning yuragiga vahma solyapsiz? — S. Ahmad, Hukm

2. Vahima kasalligiga uchragan odam.

ot 1. His-tuygʻu va kayfiyatning buzilishi; qoʻrquv bosish, xavfsirash, yurakni gʻulgʻula bosishi natijasida yuzaga keladigan ruhiy holat, qoʻrquv holati, ruhiy bezovtalik.

kichkina darchadan vahima bilan moʻralab turgan Bekajon-u Toʻlgʻonoyning mungli koʻzlari koʻrinadi. — S. Siyoyev, Avaz

Onabibi bundan hech xavotir oladigan narsa topmaydi-yu, lekin yana qoʻli ishga bormaydi, koʻnglidan vahima arimaydi. — A. Muxtor, Chinor

Osmondagi jimir-jimir etib turgan son-sanoqsiz yulduzlarga tikilgandagina kishi vahimani unutardi. — E. Usmonov, Yolqin

Serka/yur butun suruvni oʻz orqalaridan ergashtirib, xuddi boʻri quvganday, vahima ichida toʻppa-toʻgʻri jarlikka qarab chopmoqda edi. — S. Anorboyev, Oqsoy

2. Vahimani qayd etuvchi, vahima bildiruvchi gap-soʻz, xatti-harakat va shu kabilar

— Yana nima vahima?— dedi. — Menga ishonmasangiz, mana, Muhammad Sulton janoblaridan soʻrang fitnachilar bugun kechasi Soʻzangaron darvozasini Boburga ochib bermoqchi emishlar. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

Hah, hali gap shumi? Vahimangiz bor boʻlsin, odamni qoʻrqitib yubordingiz-a. — K. Yashin, Hamza

Hali shunga shuncha vahimami? — Mushtum

3. Shunday ruhiy holatga soladigan narsa, gap, manzara va shu kabilar

Oʻrmon qorongʻiligining vahimasi.

Kechagi vahimalarni oʻz koʻzlari bilan koʻrgan shohanshohlar bir-birlariga sezdirmay, kechasining oʻzidayoq quyon boʻlib qochib qolgan ekanlar. — Ertaklar

Koʻchalarda askarlar, har yoqdan gʻizillagan harbiy mashinalar koʻp boʻlishiga qaramay, bu yerdan urushning qora vahimasi oz sezilardi. — Oybek, Quyosh qoraymas

4. Koʻrinish, tuzilish holati vahimali tuyuluvchi; bahaybat, salobatli.

Vahimasi zoʻr.

Qorongʻida vahima boʻlib koʻringan togʻ uncha baland emas ekan. — S. Karomatov, Oltin qum

Samolyotga yetdik. Ehe, uning vahimasini koʻring. — H. Nazir, Yonar daryo

5. Vahimali gaplarni koʻp gapiradigan, boʻlar-boʻlmasga vahima qiladigan shaxsga nisbatan qoʻllanadi.

He, vahima boʻpsan, ukam. — S. Anorboyev, Oqsoy

6. ayn Vahimali.

Bu vahima gaplarni qayoqdan topasiz-a, bekam. — Mirmuhsin, Meʼmor

ot 1. ish. ayn. 1 vahimachi.

2. zool. Qurtlarning tanasiga tuxum qoʻyuvchi hasharot.