ot
1.
Yorga, doʻstga, yaqin kishilarga sadoqat; oʻz ahd-paymonini muqaddas tutish; soʻzda, vaʼdada qatʼiy turish.
Yaxshidan vafo— yomondan jafo. — Maqol
Vaʼdaga vafo — mardning ishi, vaʼdasiz — subutsiz kishi. — Maqol
Avvalda olib koʻnglim chin ahd-u vafo birlan, Oxirda jafolarga hamxona qilib ketdi. — Hamza, Paranji sirlari
2.
Baʼzi ish, uy hayvonlarining egasiga sadoqatiga nisbatan qoʻllanadi.
Maqol toʻqiydilar moslab oʻziga, Masalan, it — vafo, deydilar hayhot. — A. Oripov, Yillar armoni
Ot vafosi toʻgʻrisidagi otalar naqli ikki raqibning ot ustidagi jangida sinaldi. — N. Safarov, Olovli izlar
- Vafo qilmoq 1. Sodiq turmoq, sadoqat koʻrsatmoq.
Men unga Umri toʻgʻrisida bilganlarimni aytdim, soʻzimning oxirida: — Oʻz eriga vafo qilmagan xotindan vafo kutma,— dedim. — A. Qahhor, XotinlarNe qilaykim, dunyo vafo qilmadi, Vafo emas, qatra shafqat qilmadi. — H. ShamsVaʼdaga vafo qilmoq — mardlarga xos fazilat. — Gʻayratiy