sft.
1.
Buzilib, yaroqsiz holga kelgan, ishdan chiqqan; singan, vayron boʻlgan.
Buzuq arava. Buzuq mashina. Buzuq koʻprik. Uyi buzuq oʻngalur, oʻyi buzuq oʻngalmas. — Maqol
Turdiyev buzuq devordan oʻtayotganda, yara qoʻlini urib oldi. — Shuhrat, Shineli yillar
2.
Aynigan, isteʼmolga yaroqsiz boʻlib qolgan, sifatsiz; bemaza.
Buzuq sirka.
Sizga buzuq havoni tozalab bersak. Tabiatdek pokiza boʻlsinlar desak. — Z. Diyor
Suv soʻragan ekansiz, ayang aylansin. Bizning suvlarimiz judayam buzuq bir turli. — Hamza, Tanlangan asarlar
3.
Qoidaga toʻgʻri kelmaydigan, notoʻgʻri.
[Abdishukur] Shoirlik isteʼdodidan tamom mahrum boʻlishiga qaramay vazni buzuq, fikri sayoz, rangsiz nazmlar yozdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
4.
Axloqi yomon, suyuq; niyati yomon.
Asli qora oqarmas, Asli buzuq tuzalmas. — Maqol
Yolgʻon, yolgʻon, Nuri oʻzi buzuq. — Oybek, Tanlangan asarlar
Shernazarboy buzuq odam chiqdi, u koʻrnamak. Meni sizdan ajratmoqchi u ablah. — J. Sharipov, Xorazm
5.
koʻchma
Yomon, oʻrinsiz.
Yigʻlama, yoring topilur. Koʻp aylama buzuq gumon. — Tohir va Zuhra
6.
koʻchma
Aynigan, bulutli, yogʻin-sochinli.
Havo bir kun tuzuk boʻlsa, uch kun buzuq boʻlib turdi. — N. Safarov, Navroʻz
Osmonda na oy va na yulduz koʻrinardi — havo buzuq edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha