ot 1. kam qoʻll. Kechirish, afv etish.
Yoshlikda hammadan ham xatolik oʻtadi. Kichikdan — xato, kattadan — uzr. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
2. Biron ish, xatti-harakatni oqlovchi narsa; sabab, vaj.
Ishlashdan qoʻrqishim toʻgʻrisidagi uzrimni aytib yigʻladim. — Gʻ. Gʻulom, Tirilgan murda
Uylanish sizga ham farz, ham qarz. Bunga qolganda, albatta, bir uzr koʻrsatolmaysiz. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Molimizni ortgan tuyakashlar shu saroyga tayinlangan edilar. — Har holda, bu uzr emas! — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
3. Afv etish, kechirish haqidagi iltimos; kechirim.
Oʻtib ketgan, hozir hammamizni ham xijolatga qoʻygan ish toʻgʻrisida Farmonqul, uzr tariqasida boʻlsa ham, gap ocharmikin, deb xavotirda edim. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
4. und. s. Afv eting, kechiring maʼnolarida ishlatiladi.
— Uzr, sizni qoʻrqitib yubordim, — dedi Gʻulomjon. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
— Uzr, aybga buyurmaysiz, — dedi Nusratbek, olimni ishdan qoldirayotganiga iymanib. — S. Nurov, Narvon
- Uzr soʻramoq (yoki aytmoq) Gunohini kechirishni, afv etishni iltimos qilmoq. Yusufjonov shu xayolda kelarkan, oʻzini bir ayolga urib olib, undan zoʻrgʻa uzr soʻradi. — N. Fozilov, Hayot oʻrgatdiBor, jonginam, amakingga, Savrixon ayaga uzr ayt. — Mushtum