ot 1. Sutkaning kun botishdan kun chiqqungacha, oqshomdan tongotargacha boʻlgan qismi.
Oysiz tun. Tun kapalagi. Oy tunda kerak, Aql kunda kerak. — Maqol
Ochil yarim tungacha koʻchalarda tentirab yurdi, yotoqqa borsa, yana tun boʻyi uxlay olmay chiqishini bilar edi. — P. Qodirov, Uch ildiz
[Nizomjon] Kechalari yulduz toʻla osmonga tikilib, tunni tongga ulab, qushlar nagʻmasidan, suvlar shildirashidan koʻngilga allaqanday yupanch izlardi. — S. Ahmad, Ufq
2. Tun qorongʻisi, qorongʻilik.
Bahor keldi, Tun bagʻrida Yarq etganday boʻldi nur. — E. Vohidov, Nido
Hali tong otmagan, kulrang osmon asta-sekin oqara boshlaganiga qaramay, xiyobonlar, koʻchalar, binolarning pastki qavatlari tun qoʻynida edi. — Oʻ. Umarbekov, Yoz yomgʻiri
Olis-olislarda yongan yulduzdek Dardim bilan singib ketdim men tunga. — X. Davron, Qaqnus