«тоат» бўйича 34 та натижа
от дин. Худога сиғиниш, ибодат.
Бир соат тафаккур бир йиллик тоатдан афзал. — Ойбек, Навоий
от 1. дин. Узлуксиз тоат ва ибодат; тоат ва ибодатлар.
Кўкча маҳалласидаги кулбайи вайронасида тоат-ибодатга муккасидан кетган эмиш. — Ҳ. Ғулом, Машъал
Қолган умримни бир чеккада узлатда худойи таолога сиғиниб, тоат-ибодатда ўтказмоқчиман. — Мирмуҳсин, Меъмор
2. кўчма с. т. Кишининг бирор мақсад билан қилган бутун ҳаракати, уринишлари.
от Кимсанинг айтганини қилиш, амрини бажариш, бўйсуниш; тобелик.
Юзидан мулойимлик, эрига итоат, тўғрилик маънолари томиб турган бу хотин — қутидорнинг рафиқаси — Офтоб ойим. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
сфт. Итоат қиладиган, бўйсунадиган.
Итоатли бола.
от кт. айн. Итоаткор.
сфт. Итоат қилувчи, итоатли; кимсага бўйсунувчи, тобе.
Аҳмад Ҳусайн қулдан бадтар ожиз, забун, ҳамиша тақдирга итоаткор, ғирт саводсиз бу деҳқоннинг мулоҳазаларига ҳайрон қолди. — Ойбек, Нур қидириб
обид эск. кт. Тоат-ибодатни канда қилмайдиган, художўй, тақводор эркак. Обид (эркаклар исми).
['пенəн(т)с]: 1) кафолат (гуноҳкорларга черков томонидан бериладиган жазо - узоқ тоат-ибодат қилдириш, ро'за туттириш ва ҳ. к.); 2) жазо
[а.] ибодат қилувчи, тоат-ибодат этувчи, художўй– поклоняющийся богу – ман воршиппинг. Анïн қачтï заҳïд ойüл қïз қоз уб, мунïн қозтï ъабид қапуйқа узуб – Шу сабабдан
худогўй Худо номини тилдан қўймайдиган, доим тоат-ибодат билан шуғулланадиган. Худогўй одам. Рўзиқул ўткинчи худогўйларга қуръон ўқиб бериш билан беш тийин-ў
хизмациз, тақвосиз – незаслуженный, неблагочестивый. Тапуйсуз қулуŋ-мä язуқум ўкüš – Тоат-ибодациз қулингман, гуноларим кўп – Я не благочестивый раб твой, у меня мног
[а.] тоат – повиновение – прай. Ўкüš та'ат эрсä анï азлаю – Тоат-ибодат қанчалик кўп бўлса ҳам, уни оз деб ҳисоблаш керак – Как бы ни было велико смирение, нужно счи
Бу эртакда подшоҳнинг ярамас ўғлини ўқитиб, тўғри ёʻлга солган камбағал қизнинг донолиги ва матонати ҳикоя қилинади. Унинг ақл-заковати туфайли подшо
Бир шоқол тасодифан бўёққа тушиб, ранги ўзгаради ва шу ҳолатидан фойдаланиб, бошқа ҳайвонларни ўзига бўйсундиради. Унинг ҳийласи охир-оқибат фош бўла
Ушбу эртакда мардикор йигитнинг Алишер Навоий билан бўлган мулоқоти орқали инсоннинг жамиятдаги ўрни ва фойдали ишларнинг қадри ҳикоя қилинади. Навоийнин
