ot 1. Shiddatli boʻron, dovul.
[Normat] Ikki kechagacha uyqu ololmadi, koʻzini yumsa, terakning shovullashi toʻfon bosib kelayotganday kuchayaverdi. — A. Muxtor, Opa-singillar
Shuncha boʻron, sel va toʻfonlarga bardosh bergan togʻ kichkina bir maxluq \sichqon\ oldida bagʻri teshilib, chil-parchin boʻladi. — U. Ismoilov, Saylanma
Toʻfonlarni sevuvchi Nuhim, Sukunatga quloq solsang-chi. — A. Sher
2. koʻchma Algʻov-dalgʻovli, larzaga soluvchi, shiddatli xatti-harakat, qoʻzgʻalish.
Unutmanglar, amir lashkarlari ortida gʻazottalab mullavachchalar turadi. Bu katta toʻfonga puxta hozirlik koʻrilmoqda. — S. Karomatov, Bir tomchi qon
Kim maqsadga yetaman desa, balolar toʻfoniga bardosh beradi, sabot bilan kurashadi. — N. Safarov, Sharq tongi
3. koʻchma Ruhiy, hissiy qoʻzgʻalish, tugʻyon.
Inson qalbida ne-ne boʻronlar, toʻfonlar, shodliklar poʻrtana qiladi. — Saodat
U qarama-qarshi oʻylar toʻfonida gʻarq edi. — Shuhrat, Shinelli yillar
4. Diniy afsonalarga koʻra, odamlarning gunohi uchun butun dunyoni bosgan suv toshqini.