fl. 1. Hayajonini, achchigʻini bosib yoki taptidan, hovuridan tushib oʻzini tutib olmoq, oʻzini bosmoq.
— Tinchlaningiz, Otabek! — dedi qushbegi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Oyimxon yuvosh tovush bilan uni tinchlanishga chaqirdi. — Gʻ. Rasul, Toʻngʻich oʻgʻil
2. Tashvish, dard-alam, xavotirlik, bezovtalikdan xoli boʻlmoq, tinch tortmoq.
Kasal bir qimirlab, koʻzini ochdi va bosh koʻtarib, tilanchi xotinga qaragandan keyin, yana boshini yostiqqa qoʻyib tinchlandi. — S. Ayniy, Qullar
Otabekning pishillab uxlagan tovushini eshitib, [Hasanali] bir daraja tinchlandi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Kampirning uyquda ekaniga ishongach, yuragi birdan tinchlandi. — Oybek, Tanlangan asarlar
3. Shovqin-suron, janjal, harakat va shu kabilardan toʻxtamoq, tinch holat yuz bermoq.
U, tribuna oldiga kelgan boʻlsa ham, besh minutcha soʻzlayolmay, xalqning tinchlanishini kutib turdi. — Oydin, Sadagʻang boʻlay, komandir
Qoʻllarining keskin harakati bilan xalqqa tinchlanishni buyurishdi. — Oybek, Tanlangan asarlar