sft. 1. Asl, meʼyoriy, odatdagiga qara-ma-qarshi holatli; oldning aksi; teskari.
Qulahmad oʻzini kibor tutar, odam yuziga boqmay, ters qarab gapirardi. — Mirmuhsin, Choʻri
Katta hovliga ters boʻlgan panaroq joyda samovar qoʻyish bilan mashgʻul boʻldi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Eshakka ters mindirilgan yuziga kuya surkalgan Umaralini koʻrgan Zumrad hushsiz qotib qoldi. — Oybek, Ulugʻ yoʻl
2. Qarama-qarshi tomon; teskari.
Mohi-roʻy shu koʻyi qachon meni koʻrsa, yoʻlini ters soladigan qiliq chiqardi. — S. Siyoyev, Erkaklar ertagi
— Hoy, menga qarang, — dedi Yoqutoyim shiddat bilan oynaga ters oʻgirilib S. — Anorboyev, Oqsoy
3. Oʻzaro muomala, munosabat va shu kabilarda bir-biri bilan kelishmaydigan; teskari.
Maxsum Mirobid bilan ilgari ters boʻlsa, endi apoq-chapoq, ogʻiz-burun oʻpishadi. — V. Gʻofurov, Vafodor
Shahnoz bilan ters boʻlgandan beri ikki yil oʻtib ketdi — R. Rahmon, Mehr koʻzda
4. Xulq-odob, muomalada qoʻpol; qoʻrs.
Xulqi ters, ogʻziga kelganini gapiradi, yozadi. — A. Muxtor, Chinor
Hoji soʻzini tugata olmadi. Hojining ters soʻziga chidolmagan Azizbek vahshiylarcha hayqirdi: — Nima dey-san!? A. — Qodiriy, Oʻtgan kunlar