fl. 1. Yoyilib, har tomonga shox otib ketmoq (daraxt haqida).
Har yoqqa tarvaqaylab oʻsgan besoʻnaqay, qari tollarning koʻlankasi quyuq. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. koʻchma Yoniga, atrofiga choʻzilmoq, keng ochilmoq.
Meshday qappaygan korni yurgani-da ham silkinar, tirsillab turgan oppoq yelini sonlariga shalop-shalop urilar, oʻrta koʻlday yoʻgʻon-yoʻgʻon, tarvaqaylab ketgan emchaklaridan yoʻl-yoʻlakay sut tiz-tiz tirqirardi. — S. Anorboyev, Oqsoy
— E, boʻldi, boʻldi, — lablari tarvaqaylab iljaydi Halimboy. — F. Musajonov, Nozik masala
Rahimning ogʻzi tarvaqaylab ketdi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar
3. Yalpaymoq; lapanglamoq.
Sinfga uzun malla toʻn, koʻk duxoba doʻppi kiygan, qip-qizil yuzli, oʻrta boʻyli bir kishi tarvaqaylab kirib keldi. — P. Tursun, Oʻqituvchi