сфт. 1. Ўзига оро бериб, ноз билан юрув-чи; нозли ҳаракатлар қилувчи.
Бир танноз қиз дабдаба билан идорага келиб деди: — Мени секретарликка қабул қилсангиз. — Муштум
Сертаманно, кеккайган таннозлар ёхуд нима десанг, хўп деб кўнаверадиган чўрисифат лақмалар дарров меъдага уради. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат
2. Бирор фойдали иш-юмуш билан шуғулланмай, ўзига оро беришдан, ўйин-кулгидан бошқани билмайдиган, олифта.
Беиш таннозлардан орттириб улфат, Ўйин-кулгиларга бердинг кўнгилни. Э. Охунова, Шу ҳам бахтми?
Тавба денг, болам, бўйдоқсиз, шундай таннозлардан бирига учраб — Гулдаста
Совуқ сувга қўл урмас таннозини Етаклаб, қаёққадир бошлаб кетди. — Муштум