фл. 1. айн. Суркамоқ.
Деворларга бўёқ суртмоқ. Юз-қўлига совун суртмоқ.
Пайғамов лабига, чаккаларига билинар-билинмас атир суртди. — С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди
Аҳмад бригадир боласи олиб келган пиёзни белбоғидаги пичоқ билан иккига бўлиб, сувини боланинг бармоғига суртди. — С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди
Чол икки қўлини юзига суртди. — С. Аҳмад, Уфқ
2. Артмоқ, артиб-суртиб тозаламоқ.
Гўрўғли қандай таом бўлмасин, еб бўлгандан кейин, агар сув ўрнига заҳар ичса ҳам, шу рўмол билан оғзини сурца, еган-ичгани баданига мойдай эриб, сингиб кетар эди. — Гулшанбоғ
- Бурнига кесак суртмоқ Лақиллатиб, бирор нарсадан қуруқ қолдирмоқ, чув туширмоқ; фириб, панд бермоқ.
- Кўзга (ёки юзга) суртмоқ Кўзга суртиб, фарзанд, дедим, ўзингни, Жон борида суртдим кўзга изингни. — Маликайи айёр
- Оёғига юз суртмоқ 1. Оёғига йиқилмоқ, бош урмоқ, ялиниб, илтижо қилмоқ;