Қидирув

сфт. айн. Фусункор.

от тех. Суюқ ёнилғини ёки кукун ҳолидаги ёқилғини босим билан зарралар тарзида пуркаш, сочиш учун мўлжалланган мослама, насос.

сфт. Ўзига тортадиган, мафтун этадиган; жуда гўзал, ўта жозибали.

Қиз ҳақиқатан гўзал экан. Ёниб турган фусункор кўзлари унинг юрагини қитиқлади. — Мирмуҳсин, Қизил дурралар

Ҳовлини Хоразм мақомларининг фусункор, мунгли наволари тўлдирди. — С. Сиёев, Аваз

Дилшод оҳу кўзлардаги шўх ўтни нафис лаблардаги фусункор табассумни кўриб, бехуд турар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Афсункорга ўхшаб, афсункор каби.