ot
1.
Qattiq gap-soʻzdan eshitiladigan, shuningdek, turli harakat, hodisalar tufayli yuzaga kelib, qoʻshilib ketadigan tovushlar.
— Oqlaymiz! Oqlaymiz! — choyxonani ishchilarning shovqini bosib ketdi. — I. Rahim, Chin muhabbat
Arkda jang toʻxtaydi. Ammo orqada hamon shovqin. Uygʻun va I. — Sulton, Alisher Navoiy
Namoz asrga yaqin kuyov olomon bilan keldi. Toʻrt karnay, olti surnayning shovqini koʻkni tutdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Unda-bunda sayyor attorlarning ip ketdi kabi qichqiriqlari shahar shovqiniga madad berib turadi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.
Chor atrof sayilchilarning gʻovur-gʻuvuri, tramvay-trolleybuslarning shovqini bilan toʻlib toshgan. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
2.
Baland ovoz bilan boʻlayotgan janjal, toʻpolon; shovqin-suron.
— Hay, bu nima shov-qin? — kampir koʻcha tomonga quloq soldi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Mavlono Fazliddin shovqin kelayotgan tomonga quloq solib turib, qoʻrqib ketdi. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar
3.
tib.
Odam organizmiga salbiy taʼsir etadigan va uning ishlashiga, dam olishiga xalaqit beradigan begona tovushlar majmui.
4.
tlsh.
Ogʻiz boʻshligʻida un ishtirokisiz hosil boʻladigan tovush.
Faqat shovqindan hosil boʻlgan k, p, s, t, f, sh, ch, q, x, s, h tovushlari jarangsiz undosh tovushlardir. — Oʻzbek tili darsligi
