fl. 1. Narsaning sirtidan, tanadan uni oʻrab turuvchi teri, poʻst kabi qoplamini ajratmoq.
Daraxtning poʻstlogʻini shilmoq. Quyonning terisini shilmoq.
Tojiddin Qosim xushboʻy bananlarning oltin poʻstlarini ildam shilib, birmuncha yedi. — Oybek, Nur qidirib
Koʻchaning u yuzida, lab va burniga qon sachragan ayiqdek bir qassob, yangi soʻyilgan qoʻyning terisini zoʻr berib shilardi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
2. Uzib yoki yulib olmoq, koʻchirib yubormoq, qattiq tirnamoq.
Bilmay yaramni shilib yuboribman.
Mana bu yerimni Lyublin-da oʻq shilib ketdi. — A. Ubaydullayev, Qonli izdan
3. Achishtirib yalab ketmoq; terisini yeb, oʻyib yubormoq.
Ohak qoʻlimni shilib yubordi. Qalampir ichimni shilib ketdi.
Sirka ichgandagidek qornini shilib yubordi. — Oybek, Quyosh qoraymas
4. koʻchma Aldash yoki zoʻrlik bilan boshqaning bor-yoʻgʻini oʻziniki qilib olmoq, talamoq; oʻgʻirlamoq.
Boylar kambagʻallarni shilardi. Savdogar xaridorlarni shiladi.
— Otam qarib, yoʻlda horib qolgan chol edi. [Qaroqchilar] Uni bir zumda yotqizib, yonidagi bor pulini shilib olishdi, — dedi Hoji xola. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Oʻgʻri, bandit! Ertaga hamma yoqni shilib qochadi. — A. Muxtor, Tugʻilish